Gece Okur
@Gece_Okur
30 Haziran
95 okur puanı
Eylül 2024 tarihinde katıldı
Bay Murphy nin niyetinin iyi olduğunu biliyordum ama söyledikleri zihnimde kötü bir şaka gibi yankılanıyordu. Anlamadığı -buradaki çoğu kişinin anlamadığı— şey, kendimi çok yormamak gibi bir lüksümün olmadığıydı.
Elimden geldiğince güçlü bir şekilde yüzmezsem, ayaklarım dalgaları dövmezse, boğulurdum.
Reklam
“Baksana,” dedim sesli düşünerek, “birbirimizden ölesiye nefret etmeseydik muhtemelen etkileyici bir ikili olurduk.” Henry'nin her zamanki gibi kaşlarını kaldırarak bana bakmasını veya kırıcı bir yorum yapmasını bekledim ama hemen yanımda ilerleyen adımları aniden durdu. “Bir dakika. Biz birbirimizden nefret mi ediyoruz?”
...“Benden gerçekten nefret mi ediyorsun?” diye sorarken yüzünde tuhaf, muğlak bir ifade vardı.
“Teşekkür ederim... bunu yaptığın için. Gerçekten. Bu... bu hayal ettiğimden çok daha iyi.”
Belki sadece bir ışık oyunuydu ama yemin ederim ki kulaklarının pembeleştiğini gördüm.
“Sevindim,” dedi sessizce, bir saniye için gözlerimin içine baktıkça baktı.
Her şeye rağmen bir şekilde haksız çıkarım diye umarak tekrar elimi salladım ama çocuk dosdoğru karşıya bakıyordu.
Bu da demek oluyordu ki ya bütün okul bir araya gelip kampüsteki tüm yansıtıcı yüzeylerle bir şekilde oynayarak tüm zamanların en detaylı eşek şakasını yapıyordu ya da...
Ya da görünmez olmuştum.
Kalbim kaburgalarıma şiddetle çarpmaya ve bu-olamaz, bu-olamaz
şeklinde düzensiz ve gürültülü bir ritimle atmaya başladı...
Çünkü kapıdaki cam her şeyi ayna gibi yansıtıyordu: basketbol sahalarına koşturan çocukları, fen binasının çevresine dikilmiş zümrüt rengi bambu bahçelerini, uzaklarda göğe yükselen bir serçe sürüsünü...
Ben hariç her şeyi.