"çocuğuma bir pantolon bile alamıyorsan, niye yaşıyorum ki" dedikten sonra intihar eden İsmail babayı bu çaresizliğe sürükleyen düzenin kulaklarını çınlatalım gelmişli geçmişli en ağır cümlelerle. Ya da bir kadın uğradığı tecavüzü giydiği etekten dolayı olan karşılayan zihniyetler ile aynı evrende yaşıyor olmanın tahsizliğini haykıralım. En önemlisi de çocuklardan bahsedelim her gün savaşlarda ölen çocuklardan üzerinden geçen mermileri sayarken matematikle tanışan o masum çocuklardan.