çalıntı sözler gibiydik, her birimiz..
şairi bilinmeyen bir şiir..
imzasız kullanılan,
birkaç söz gibi..
yalan yanlış,
sahipsiz ve kimsesiz..
tekrarımız yok bizim..
yabancısı olduğumuz duyguların,
birer kopyacısı gibiyiz..
olmak istedigimiz ama,
hiçbir zaman olamadığımız..
huzurlu sahurlar..
Hani ;
Küçükken karanlıktan korkup,
Gündüzlere ve insanlara sığınırdık ya,
Öyle değilmiş...
Yanılmışısız ,
Büyüdükçe Anladık ki ;
Asıl Korkunun Gündüzler olduğunu,
Gerçek Kötülüğün İse insanlar olduğunu.
Oysa ki ;
Karanlık en gürültülü yalnızlığımızmış.
Yalnızlık ise,
En Aydınlık karanlığımızmış.
Şimdilerde ise ;
Gündüzlerden Korkup,
Karanlığa sığınıyoruz,
Yalnızlığa sımsıkı sarılıyoruz...