Bir şeylerin değiştiğini ve eskisi gibi olmayacağını bir şekilde hissettiğim yaş 11'di. Geri dönüşü olmayan, geleceği kestiremediğin, sadece iyi şeyler olmasını ümit ettiğin ve sonrasında yaşamına kaldığın yerden devam ettiğin... Galiba bu, kabullenme oluyor. Ama içimdeki siniri hatırladığım için buna kabullenme diyemiyorum.