Bir ilişkiye başlamak sadece “birini sevmek” değildir; bir sorumluluğu kabul etmektir.
Çünkü ilişki, iki kişinin birbirinin hayatına bilinçli olarak yer açmasıdır. Bu yer açma; zaman ayırmayı, emek vermeyi, dinlemeyi, anlamaya çalışmayı ve bazen kendi konfor alanından çıkmayı gerektirir.
İlişki, ilgiyle büyür.
Özenle derinleşir.
Zamanla kök salar.
Çoğu insan “yoğunum” der ama gerçek şu ki kimse gerçekten çok meşgul değildir. Zaman, önceliklerin aynasıdır. İnsan değer verdiğine vakit bulur; bulamıyorsa, aslında öncelik listesinde o kadar yukarıda değildir. Bu sert bir cümle gibi gelebilir ama dürüsttür.
Sevgi sadece bir duygu değildir; bir tercihtir.
“Ben buradayım” deme halidir.
Mesaj atmak, aramak, sormak, plan yapmak, yanında olmak… Bunlar romantik jestler değil; ilişkinin temel sorumluluklarıdır.
Eğer biri sürekli “müsait olduğunda” sizi hatırlıyorsa, siz onun hayatında bir öncelik değil, bir boşluk doldurma aracısınız demektir. Sağlıklı bir ilişkide iki taraf da birbirini hayatının kenarında değil, merkezine yakın bir yerde tutar.
İlişki başlatmak kolaydır.
Sürdürmek ise emek ister.
Ve emek vermeye niyetiniz yoksa, birinin hayatına umut olmak yerine dürüstçe geri durmak en olgun seçimdir. Çünkü sevgi, varmış gibi yapmayı değil, gerçekten var olmayı gerektirir.