“Biz dedelerimizi görmediğimiz için yaşlı insanları severiz. Ben yılda bir kere gidip Ermeni ihtiyarlara şarkı söylerim. Türkçe!”
Sonra başlıyor bozuk Türkçesiyle şarkı söylemeye:
“Kadifeden kesesi / Kahveden gelir sesi…”
Berj Boyajian, gülerek karşılıyor bizi masada ve Türkçe. Purosunu bir kenara bırakırken elimi, iki eliyle sıkıyor. “Kusura kalmayasın, bizim Türkçe kaba Türkçedir. Köylü Türkçesi! He mi?”
İnanılmaz bir görüntü. Gülmemek elde değil. Son derece civalı, son derece Amerikalı, son derece zengin görüntülü bir adamın ancak Türkiye’nin doğusundaki köylerinde duyabileceğiniz bir Türkçe aksanıyla konuşması, bunun Los Angeles’ta havuz kenarında olması…
…
Berj Boyajian ben masadan kalkarken son kez Türkçe konuşuyor:
“Kürt gibi konuşuyoruz de mi?”
“En son İstanbul’a gittiğimde söylediler bunu. Kibar konuşamıyormuşuz biz.”
Puroları ellerinde, gülüyorlar. Hep birlikte üfledikleri duman masanın üzerinde büyük bir bulut oluşturuyor.
Anlamak hatırlamaktan daha önemlidir, her ne kadar anlamak için mutlaka hatırlamak gerekse de.
Sayfa 84 - İstos
Anneanneme Sözler
Başımı kucaklayıp
Saçlarımı öptüğünde
Ben hep ellerine
Kıraç Türk düzlüğünün soldurduğu
Ellerinin rengine baktım.
Peter Balakian
Sayfa 142 - Belge Yayınları
