Ah, bir evin en güzel yanı, insanı barındırmasından, ısıtmasından, duvarlarını bize açmasından değil, içimize yavaş yavaş bu sevgileri, tatlılıkları, bu sevecenlikleri biriktirmiş olmasındandır. Yüreğimizin ta derinliklerine, kaynak suları gibi, düşlerimizi doğuran belirsiz yücelikleri salmasındandır.
Ey benim Sahram, yün eğiren bir kız büyülemiş seni boydan boya.
Ölümü hiçe saymalarını övüyorlar. Ölümü hiçe saymak vız gelir bana. Eğer kökünü bilinçli bir sorumluluktan almıyorsa, bu hiçe sayış, ya ruh yoksulluğundan geliyordur ya da gençliğe özgü aşırılıktan.