Şimdi ben bunca şiiri
Yazdım da ülke mi düzeldi?
Artık evlerde vuruyorlar çocukları
Babaların alkışları arasında.
Özgür dilediğini düşünmekte herkes
Ancak ışık vermeden
Yakacaksın mumunu!
Devletin bekası için
Karakollar değilse de
Dayaklar şeffaf oldu.
Yeni yeni anlıyorum
Yaşarken ölümünü düşünüp de
Ağlayan annem...
Seni sevincin hanesinden
Düşüren dünya
Başladı beni de bir kenara atmaya.
Işık çekiliyor yalım yalım
Sular değiştirdi yatağını
Yeni dallar buldu rüzgâr kendine.
Kime elimi uzatsam aşk diye
Kesiyor yollarımı
Kalbimle tenim arasındaki uçurum.
Ölüm alıştırıyor usul usul kendine
Alarak elimden dünya sevinçlerini
Ne kadar haklıymışsın anne...
Ağaçlar yaşlandı, insanlar soğuk
Yollarda uzun tortusu tenhalığın.
Herkes türküsünü içinden söylüyor
Neler değişti bilsen ardından...
Elini çabuk tut biraz ne olur
Yerini tutmuyor hiçbir şey
Görüşmenin, konuşmanın, dokunmanın...