Mən itirdim, mən araram, yar mənimdir, kimə nə?
Gah gedərəm öz bağıma, gül dərərəm, kimə nə?
Gah gedərəm mədrəsəyə, dərs oxuram haqq üçün,
Gah gedərəm meyxanəyə dəm çəkərəm, kimə nə?
Sofilər haram demişlər bu eşqin şərabını
Mən doldurar, mən içərəm, şərab mənim, kimə nə?
Mən məlamət xirqəsini kəndim geydim eynimə
Arü namus şişəsini daşa çaldım, kimə nə?
Sofilər səcdə edərlər məscidin mehrabına
Yar eşiyi səcdəgahım, üz sürərəm kimə nə?
Gah çıxaram göy üzünə, hökmdaram kaf-bə-kaf
Gah enərəm yer üzünə, yar sevərəm, kimə nə?
Dedilər ki: Ya Nəsimi, yarın ilə xoşmusan?
Xoş olayım, olmayayım, yar mənimdir, kimə nə?
İmadəddin Nəsimi
Narsizmin kökenlerine dair en yaygın açıklama; çocuğun sevilmesinin koşullara ve performansa dayalı olduğu bir ortamda büyümüş olabileceğidir. Anne-babası ondan “en iyi” olmasını beklemiş ve bunun sonucu olarak da ona mükemmelin dışında olan her şeyin kusurlu, yetersiz ve sevilmez olduğunu öğretmiş olabilirler. Çocuğa, sevginin bitebilir ve koşullu olduğu öğretilmiş olabilir. Duygusal ihtiyaçlarının ancak muhteşem başarılar elde ederse karşılanabileceği inancı zihnine işlenmiş olabilir. Anne-babası, ona karşı duydukları gurur ve ilgiyi onun başarıları üzerinden göstermiş, bununla da mükemmelin altında kalan performansla anne-babasının yüzünü kara çıkarmasının kabul edilemez olduğu mesajını vermiş olabilirler.
...uşağın, istərsə də yaşlı adamın bir şeyi arzu etməsi üçün yalnız bir şərt lazımdır - gərək o, qabaqcadan bilsin ki, həmin şeyə nail olmaq asan deyil.