Tabiatın güzelliklerini sevmek basittir çünku tabiatin içinde ego yoktur. Sen bir ormanda kendi egonu göremeyebilirsin çünki agaçlar seni yargilamaz, Irmaklar sende suç bulmaz. Bir köpege de aşık olabilirsin.
Muazzamdir. Güven doludur. Ancak bir kadina da aşık olabilirsin. Köpek sana belki öylesine sadıktır ki, ona mama vermene bayildigi için seninle o güven bağını kurabilmektedir. Peki ya aşık oldugun kadin ? O sendeki özgürlüktür. O aşk aninda her şey sonsuzluktadir. Sırf ondan faydalanabilmen ya da karnı doyduğunda sana güvenmesini sağlaman açısından onu sevmezsin.
Özgür olabildiginiz, dünyayı bir anlığına unutup gerçegi hatırlayabildiginiz igin aşık olursunuz.
Bu yüzden insan sevgisi hakikatte geri kalan tüm seviyelerden üstündür, zor kısmı da budur. Çunkü egolar vardir.
Islah kendi egolarimizdan ibaret.
Insanin igindeki sevgi açligini yalnizca ayni açliga sahip başka bir varlik doldurabilir.