1Merdümgiriz
@Gizem0198
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kitabı okuyanlara Sezen Aksu-Son Bakış şarkısı gelsin
Orhan Kemal ile ilk tanıştığım kitap “El Kızı” diye düşünüyorum. Kalemi o kadar güzel ki.. Cümleleri, bakış açısı, olay örgüsü gerçekten muhteşem!
Kitaba gelecek olursam ilk 100 sayfasında açıkçası çok sürükleyici gelmedi. Dedim sanırım kitabın sonuna kadar kayınvalide hep kötüleyecek gelin asla konuşmayacak oğlu her zaman ikisi arasında kalacak diye düşünmüştüm. Ama bir yerden sonra örgüsü o kadar heyecanlandırıcı nefes kesici oldu ki aslına bakarsanız o kalan 300 sayfayı bir gecede okudum diyebilirim.
Nazan o kadar saf ki yani yapılan kötülüklere karşı hâlâ iyi niyetle bakmayı sürdürmesi, çocuğunu bırakıp gitmesi, başına gelenlerden sonra her şeyin daha da böyle kötüye gitmesi ve her şey bir kenara hayatın o kadar kötü dönemindeyken oğlunun karşısına tekrar çıkması benim için gerçekten Nazan’a bol bol kızdığım anlar oldu. Ona kızmakla birlikte üzüntü de duydum.
Kayınvalidesinden bahsetmek bile istemiyorum çünkü o kadını tarifleyecek hiçbir cümle yok bence. Allah düşmanımın bile başına vermesin dedikleri türden bir kaynana. Kitabın sonunda en çok onun ettiğini bulmasına nereden geldiğini unutup burnu havada devam edip çevresindeki herkese iki yüzlülük yaptıktan sonra tekrardan geldiği konuma geri dönmesi benim için gerçekten mutluluk vericiydi.
Mazhar ise benim gözümde ne iyi ne kötü. Eşinden istediklerini eşinin karşısına alarak onunla konuşarak dile getirebilirdi bunu yaparken annesini aynı zamanda baskılayıp susturabilirdi. Kadının aldığı sorumlulukları aslında evde herkes için çabalamasını içindeki saflığı ve iyi niyeti gerçekten görüp onun teyzesinin yanına gönderip başka kadınla evlenmeseydi gözümde gerçekten kötü bir kazadan dolayı vefat ettiğine dair üzüntü olabilirdi.
Jale o öyle bir kadın ki gerçekten herkes kötü yola düşmüş diye damgalamış olsa da o evi
Hayatımdan bir Algernona-Charlie geçti…
Ah charlie..
Çok düşük bir IQ ile doğan bir çocuğun hikayesini anlatıyor. Aslında çocukken de farklı bir aurası olduğunu hissettim. Geçerdiği bir ameliyat üzerine zekası birden artıyor. Artık bir sürü arkadaşı olacağını, çevresi tarafından kabul göreceğini düşünüyor. Ama ne yazık ki insanların kıskançlığı kendilerini aşağıda görmelerinin verdiği huzursuzluk ile aksine ondan uzaklaşıyor. Ki bazı noktalarda fazla zekanın Caharlie’de kibir duygusunu baskınlaştırdığını hissettim. Çevresindeki herkese yukardan bakıp öfkesinin artıp tahammülünün azaldığını hissettim.
Ben kitabı okurken ailesine özellikle annesine çok kızdım. Onun da diğer çocuklar gibi olmasını istemesi en doğal hakkı ama yaklaşımı ne kadar doğru sorusunu da sormama sebep oldu. İyi bir çocuk iyi bir yetişkin olması için daha farklı şekilde davranmasını isterdim.
İlk olarak deney faresi üzerinde yapılan bu ameliyatta bir süre sonra farede ciddi bir gerileme aynı süreci charlie de yaşayacak mı diye akıllara getiriyor. Bu süreçte günlük raporlara daha çok önem veriyor. Bazı duyguları tattığı için eski haline dönmesi onu daha da asabi biri yapıp çevresindeki herkesi uzaklaştırıyor. Ve sonunda git gide kötüleşip sonsuza kadar kendi gibilerin olduğu bir yere yerleşiyor.
Ah Charlie.. En başından dediğin gibi zekan ne olursa olsun konumun ne olursa nerde olursan ol sen bir insansın. Kitapta bunu atladıkları yerler çok oldu. Algernona olan sadakatinle pamuk gibi bir kalbin olduğunu hissettim. Varlığını hayatımın hep bir köşesinde hissedeceğim. Bulunduğun yerde hep mutlu ve huzurlu ol, karşına hep senin gibi güzel niyetli insanların çıkması dileğiyle…