Bir damla iç döküş...
Son zamanlarda bedenim ruhumu taşıyamaz oldu. Sanki takatım her nefes alışımda biraz daha azaldı. Lokmalarım büyük, hırkalarım geniş gelir oldu. Olur ya bazen insan yorulur, omuzları düşer, sükunetinin çığlığında yitip gider. Hah öyle bir şey oldu işte. Oturdum seccademe. Allah' ım seninle dertleşmeye geldim sessiz kalbimi bir sen duyarsın diye... Dedim ama... Sadece "Allah'ım" deyip seccademi ıslattım acı yaşlarımla. Ben ki her yarama dua yamar, her sızıma secde serper huzur bulurdum. Bu kez çok farklıydı. Dualarım susmuş, secdem uzamıştı. Ben de durdum. Sadece "Allah'ım" dedim. Zaten Sen beni konuşmadan da duyarsın. Bir Senim var benim içimde bir de benim var sana emanet.
Şimdi bu yazıyı okuyan herkese bir şey söylemek istiyorum:
Kalabalıklar arasında yalnız ruhumuz aslında yalnız değil. Sarılın duanıza, "Ben geldim Allah'ım" deyin gerisini O anlar. Ve birkaç kelimenize beni de eklerseniz sevinirim.
Selam olsun...