Gizem
@GizemClak
~Hepimiz geçici birer gölgelerden başka bir şey değiliz.
~Ne âkilem ne divane.
~ Bir sana vurgun, bir papatyalara...
Söze nasıl başlayacağımı bilemiyorum gerçekten. Kitabı kapattığımdan beri zihnimden kelimelerin dansı gitmiyor. Okumadan önce baya araştırıp herkesin çok beğendiğini görmeme rağmen bu kadar etkileneceğimi düşünmemiştim. Kitaptan geriye bende çok şey kaldı. O zaman buyrun bakalım.
Somali' de doğup büyüyen çöl çiçeğinin hayatını anlatıyor. Bir yokluğun içinde var olma çabası. Başlangıçta her şey tahmin edilen gibi bir çöl yaşamı, açlık, susuzluk, doğayla bir bütün halinde yaşama ve aile birliği... Her şey rütininde ilerlerken bir sünnet meselesi ile yüreklerin dağlandığı farklı bir pencere açılıyor kitapta. Acılar içerinde kıvranan bir kız çocuğunun-aslında nice kız çocukları-kadın olma süreci ve henüz 5 yaşındayken(!) Ve ardından 5 deve karşılığı satılmak... Yurdunu bırakıp hayallerine çöl yollarının tozuyla kaçış hikayesi... Ve en sonunda kendi gibi olan nice kıza umut olma adına girilen o aziz savaş...
Onca olayın içerisinde bir kız çocuğunun hayatını adeta tırmalarcasına kazanmaya çalışmasını okuyoruz. O kadar güçlü ve o kadar yalnız ki okurken elinden tutmak, "sen her koşulda çok güçlüsün ve yanındayım" demek istedim. Bir sayfasında geçici pasaportu hakkında "Adımın yazılı olduğu ilk resmi belgem" diyerek mutlu oluyor.Çünkü doğum belgesi bile yok. O an beynimden vuruldum sanki. Aslında göremediğimiz ne çok şükür sebebimiz var. Bu kitaba kadar doğum belgenin olmasına, resmiyette var olan bir birey olmana şükretmek aklıma dahi gelmemişti. Bir sayfada da elmas bir yüzükle mutlu olmadığını asıl mutluluğun yaşamın kendisi olduğundan bahsediyor. Onca acıya ve hayatta kalma mücadelesine rağmen mutluluğunu, umudunu asla kaybetmemek bir yetenek olsa gerek.
Kitap o kadar derin ki ne yazsam spoiler oluyor. Ve kelimelerim inanın ki yetmiyor hislerimi
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ah İnce Memed, ah Hatçe...
Günümüzde çocukluk travmalarının yaşamı şekillendirdiğini fazlaca duyuyoruz. Bence İnce Memed de hayatının toyluğunu aşamamış bir delikanlı. Çocukluk anlarında yaşadığı zorluklara ek bir de "köy ağası" var ki ne siz sorun ne ben söyleyeyim. Aslında kitap evrensel bir zaman dilimine hitap ediyor bence. Hayatın her evresinde "ağa" diyebileceğimiz, sözü kesin kaideleri içeren insanlar mevcut ve bir de bu insanlara başkaldıran kendi küçük dünyasında büyük vâr oluşlar. Başkaldırılar çoğu zaman bir darbeyle bertaraf edilir. Fakat Memed'i hiçbir darbe durduramadı. Çünkü duyguların en şiddetlisi olan "intikam kini" ile yanıp tutuşuyordu.
Hatçe... Birine gönül vermek için neler feda edilir? Hayat, memleket, sevilenler..? Peki özgürlük? Sevda uğruna binlerce kitap yazılsa Hatçe'yi anlatan birkaç sayfa kadar kifayetli olamaz.
Fazla yorum okura saygısızlık olacağından kısa kesiyorum. Fakat İnce Memed serisine bu kadar geç kaldığım için kendime kızmadan da edemiyorum. Anlarımı liğme liğme sayfalara döken bir insanımdır. Okuduğum her kitap üzerine uzun soluklar harcarım. Lakin bu kitap karşısında lal oldum. Nasıl anlatsam, nasıl ifade etsem hiç bilmiyorum. Tek diyebileceğim bu serüvene siz değerli okurlar da dahil olun.
Zülfü Livaneli , eserlerini hep büyük bir şevk ile okudum. Çünkü kendisinin şahsına münhasır bir dili var. Ve bana göre en önemli özelliği toplumsal sorunlara değinen konular içermesidir. Edebiyat toplumdan izole bir fanusta yaşayamaz, yaşamamalı. Bu açıdan Livaneli de takdir edilesi bir yazardır.
Balıkçı ve Oğlu eserine gelecek olursam, yine çok etkilendiğimi söyleyebilirim. Konu insan ve acıları olunca dil,din,ırk gözetmeksizin onlarla ruhen yanan bizlerin, etkilenmemesi olası değil. Roman karakterleri birbirlerinin acıları ile yoğruluyor, gözyaşlarını hayatlarına şerbet eyliyorlar. "Bu onun sorunu"algısından öte "sancımız" mevzusu hakim. Ayrıca kadın karakterler arası ilişki ruhuma ilaç oldu resmen çünkü "kadın kadının yurdu"ydu.
Roman abartıdan, süsten uzak; adeta gerçekle harmanlanarak yazılmış. Yazarımızı bir okuru olarak kutlarım.
Uzun zaman sonra bir kitabın incelemesini yapmak için çok heyecanlandım. Fakat yazabilecek miyim bilemiyorum, o kadar çok beğendim ki kitabı nasıl anlatsam kifayetsiz kalacak gibi geliyor.
Müjdat Ataman; bu şahane eserinde 112 maddede öğretmenlere, hatta bence ebeveynlere "hayat kurtaran" nitelikte tavsiyelerde bulunmuş. Her madde birbirinden hayatî ve kiymetli. Öğrenci demek gelecek demek ve geleceğe rehber olan biz eğitime gönül vermişler bilirler ki süreç o kadar da kolay ilerlemiyor. "Ben dersimi anlatır giderim." yolunu çoktan geçmiş bulunmaktayız. Önümüzde teknolojinin içine doğmuş, aktif olan bir kuşak var. Durum böyle olunca çağa ayak uydurmak zorunlu bir ihtiyaç halini alıyor. Ve bu kitap yol gösterici bir baş ucu kurtarıcısı...
Aşkla tavsiyedir efendim...
Müjdat Ataman; bu şahane eserinde 112 maddede öğretmenlere, hatta bence ebeveynlere "hayat kurtaran" nitelikte tavsiyelerde bulunmuş. Her madde birbirinden hayatî ve kiymetli. Öğrenci demek gelecek demek ve geleceğe rehber olan biz eğitime gönül vermişler bilirler ki süreç o kadar da kolay ilerlemiyor. "Ben dersimi anlatır giderim." yolunu çoktan geçmiş bulunmaktayız. Önümüzde teknolojinin içine doğmuş, aktif olan bir kuşak var. Durum böyle olunca çağa ayak uydurmak zorunlu bir ihtiyaç halini alıyor. Ve bu kitap yol gösterici bir baş ucu kurtarıcısı...
Aşkla tavsiyedir efendim...
John Steinbeck her zaman ilgimi çeken bir yazar oldu. Düşünceleri eserlerinde öyle güzel işliyor ki hem yazarı hem de kendinizi görebiliyorsunuz. Bazen bir cümleye denk geliyorsunuz ve orda kalıyor bütün kelimeler. Yazarı okurken düşünmeden, hislenmeden okumak neredeyse imkansız. 
İnci ' de yine bu denli muhteşem bir eser olmuş. İncecik bir kitap olmasına rağmen dolu dolu dakikalar geçirmenizi sağlıyor. Dakikalar diyorum çünkü son sayfayı da kapattığınızda yalnızca başladığınız zamanı hatırlıyorsunuz, o denli çabuk bitiyor...
Yaşadığı kültüre sığmayan bir kahramanın kendisi ve toplum ile savaşı kalem alınmış. Yaşadığımız coğrafya adeta kabuğumuz oluyor. Ve bu kabuktan çıkıp göğe bakabilenler yalnızca umuda yelken açanlar oluyor. Kahramanımız "oğlumuz okuma, yazma öğrenecek" kadar belki de hepimizin "Yaşı geldiğinde öğrenir." diye geçiştirdiği bu elzem konuda umudun sınırlarını zorluyor. Evet sınırları zorlaması gerekiyor çünkü hayalleri ile yaşamının çatıştığı ince çizgide hayat...
Okuma aşıklarına,
İkra sevdalılarına...