DEB’li bir yetişkin ya da DeB’li bir çocuk için çözüm uyum sağlamak değil uyum sağlayamadığını kabul etmektir,çocuğun benzersizliği önce ebeveynin kalbinde bir hoş karşılama bulmak zorundadır.İyileşmek bir olay değildir,tek bir eylem değildir.Bu süreçle gerçekleşir,sürecin kendisidir.
DEB’li bir yetişkin kendini anlama becerileri kazanmak zorundadır,bunlardan ilki kendine karşı eleştirel,yargılayıcı bir yorum yaptığında FARK ETME, kaygı tarafından ele geçirildiğinde FARK ETME,davranışlarının uzun vadeli hedefleriyle ne zaman hemfikir olmadığını FARK ETME becerisidir.
Kendine karşı yeni bir görüş geliştirmek kolay bir iş değildir,çünkü ömür boyu süregelen bir şartlanmaya sonuna kadar aykırıdır.Bu sözde olumlu düşünme meselesi ya da bugün kendime karşı daha nazik olacağım gibi yeminlerle örneklenen naif olumlamalar meselesi değildir,yavaş yavaş uzun zaman önce tamamen zorunluluktan inşa edilen savunmaların dökülmesini gerektirir,örtülü belleğe gömülü kaygılardan kurulu savunmaların.İhtiyaç duyulan şey hem benliği kabul etme arzusu hem de dürüst görünme cesaretidir.