Ölüm tek başına sade bir kelime olabilir; fakat ardında bıraktığı boşluk yakıcıdır. Bahçıvan ve Ölüm, tam da bu boşlukla yüzleştiriyor insanı. “Babam bir bahçıvandı, şimdi bir bahçe” cümlesiyle her şey susar. Yazar, babasının yokluğunu ve ardından kalan yalnızlığı en yalın, en samimi hâliyle anlatıyor.