“Benim akıllı doktorum, insaf edin,
nasıl öfkelenmem düşündükçe memleketimi?
Çırpınıyor ayakları altında bir avuç hergelenin.”
Reklam
içimize bir karanfil düşüyor gibi
Sen o karanfile eğilimlisin, alıp sana veriyorum işte
Sen de bir başkasına veriyorsun daha güzel
O başkası yok mu? bir yanındakine veriyor
Derken karanfil elden ele.
Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle…
Hatta insan için en uygun tanımın “iki ayaklı nankör varlık” olduğunu düşünüyorum
Zaten en yakıcı zevke asıl umutsuzluk içindeyken özellikle de bulunduğun durumun çaresizliğini iliklerine kadar hissettiğin o an ulaşırsın
İnsanın bazen acı çekmeyi tutkuya varacak kadar çok sevdiği bir gerçek
Reklam