Burcu
@Gleasta
Lisans
Ankara
1994
16 okur puanı
Eylül 2016 tarihinde katıldı
Yazar bu kitapta kendi depresyonundan yola çıkarak bize bir şeyler anlatmaya çalışıyor. Basit öz eleştiriler yapıyor; başına gelenleri, yaptığı hataları samimiyetle paylaşıyor. Artık eski yöntemleri işe yaramadığı için yeni bir arayışa giriyor ve bu süreçte keşfettiği yolları biz okurlarla da paylaşıyor. Günümüz bilimi ve modern tıbbın çoğu zaman dayattığının aksine, depresyonun tek bir tedavisi olmadığını —yalnızca ilaç kullanmakla sınırlı kalamayacağını— vurguluyor. Aslında bu sorunun bireysel problemlerden çok, toplumsal dinamiklerden de beslendiğini gösteriyor. Bu gerçeğin peşine düşerken yaşadıklarını; karşılaştığı sıradan insanları, depresyon hastalarını ve bu alanda çalışan akademisyenlerin çalışmalarını aktararak, konuya farklı bir perspektiften yaklaşmamızı sağlıyor.
Reklam
Lise öğrencisi Pippa, içindeki sese kulak vermekten başka bir şey yapmamıştı. Çocukken tanıştığı, ona her zaman kibar davranan Sall’in katil olabileceğine inanmak istemiyordu. Peki ama öyleyse katil kimdi?
Araştırmacı gazeteci olma hayali kuran Pippa, okuldaki bir ödevi bahane ederek beş yıl önce kasabada işlenmiş bir cinayetin izini sürmeye başlar. Herkes için dosya kapanmıştır: Katil suçunu itiraf etmiş ve intihar etmiştir. Ancak Pippa’nın içini kemiren bir şüphe vardır ve o, bu huzursuz sesi dinlemeyi seçer. Herkesin katil olarak gördüğü adamın kardeşiyle birlikte gerçeğin peşine düşerler. Ne var ki, ortaya çıkan her ipucu işleri biraz daha karmaşık hâle getirir.
Akıcı dili ve zekice kurgusuyla sürükleyici bir okuma sunan bu kitap, okuru şu soruyla baş başa bırakır: Gerçeğe ulaştığımızı sandığımız anda bile, yakaladığımız suçlu gerçekten doğru kişi midir? Peki ya kurban ? Aslında herkesin anlattığı kadar masum mu ?
Çocukken onu koruması gereken adam tarafından terk edilen; yine çocukken, başka adamlardan kaçmak ve hayatını korumak için kendini bir çukura saklayan; teselliyi başka bir adamın sevgi dolu kucağında arayan ama sonunda yine başka bir adamın ihaneti ve karanlığında hayatı paramparça olan Ladydi… Ve bütün bunlara rağmen annesi, karnındaki çocuk için hâlâ “Umarım erkek olur” diye dua eder.
Yazar, edebiyatın süsüne yaslanmadan, hayatın çıplak gerçeğini önümüze koyar. Daha çocuk yaşlarda bir kadının kendini nasıl, neden ve kimlerden koruması gerektiğini; ne yazık ki en acı biçimlerde öğrenmek zorunda kalan, Meksika’da büyüyen bir kızın hikâyesini anlatır. Bu hikâye yalnızca Ladydi’nin değil; onu okuyan her kadının, kimi zaman Ladydi’de, kimi zaman annesi Paula’da, kimi zaman da satır aralarında beliren diğer kadınlarda kendinden bir parça bulduğu ortak bir kader anlatısıdır.
Evlatlarını hayatta tutmaya çalışan anneler vardır bu sayfalarda. Gençliğini bir anlığına da olsa yaşamak isteyen, kendine ait bir hayat kurmaya çabalayan kızlar… Ve bütün ağırlığıyla hayatın içinde, düşe kalka da olsa kendine bir yer açmaya çalışan sayısız kadın. Bu yüzden bu hikâye bir kurgu olmaktan çıkar; sessizce, ama derinden, gerçeğe dönüşür.
Bu benim ilk kitap incelemem; o yüzden sürçülisan edersem affola. Aslında uzun zamandır buralardayım ama bir türlü düzenli yazmaya cesaret edememiştim. 2026 hedeflerim arasında yalnızca güzel kitaplar okumak değil, okuduklarımı burada sizlerle paylaşmak da var.
Kitaba gelirsek… Kısa ama etkisi uzun süren, oldukça zarif bir eserdi. Yazar kitabı dört bölüme ayırmış ve her bölümde farklı bir hikâye aracılığıyla bizi tek bir sorunun etrafında dolaştırmış: “Acaba?”
Acaba söyleseydim…
Acaba sorsaydım…
Acaba yapsaydım…
Hayatımız boyunca zihnimizin bir köşesinde yankılanan bu sorular, hikâyenin kahramanları aracılığıyla cevap buluyor. Onlar, kendi yollarında bu “acaba”ların peşinden giderek bizlere aynalık ediyor.
Geçmişte ya da gelecekte farklı bir seçim yapsaydık ne olurdu diye sorduğumuzda ise karşımıza tek bir gerçek çıkıyor: Geçmiş de gelecek de bizi bugünkü hâlimize taşıyan duraklardan ibaret. Bu yüzden değiştirebileceğimiz tek şey, tam da şu anda olduğumuz kişi. Ve belki de en cesur adım, bunu kabullenmekle başlıyor.
