Kadınlar Ormanı
Jennifer ClementYazar:
Jennifer Clement
Çevirmen:
Melisa Kesmez
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 40 dk.
Sayfa Sayısı:
200
Basım Tarihi:
20 Ağustos 2025
İlk Yayın Tarihi:
Şubat 2014
Yayınevi:
Siren Yayınları
Orijinal Adı:
Prayers For The Stolen
ISBN:
9786259507491
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Nasıl etkileyici, sarsıcı, insanın içine işleyen,en kötüsü de güncel bir roman.İnsanı hayrete düşüren, çarpıcı unsurları ne yazık ki gerçek.
Meksika Guerro'da bir köy. Köyde erkekler yok. Amerika'ya çalışmaya gidiyor çoğu hatta bir kısmı sınırı geçince geride bıraktıklarını da unutmayı tercih ediyor.Uyuştutucu kartellerinin hegemonyasında tekinsiz bir bölge. Hatta öyle tekinsiz ki öğretmenler bile zorunlu hizmet icabı bir yıl anca kalıp sonra koşar adımlarla oradan ayrılıyor.Güzellik başa bela, kızlar erkek sanılsın diye saçları kısacık kesiliyor, dişleri çürük gözüksün diye siyaha boyanıyor.Uyusturucu haydutları geldiğinde kızlar kazılmış çukurlarda saklanıyor ( şansları varsa).Ve devlet kör, sağır, dilsiz üç maymunu oynuyor.
Bu kasabada yaşayan Ladydi'nin sesine kulak veriyoruz. O da onları terk etmiş babasının ardından alkolik annesi ile yaşayan, yeri geldi mi gölgelere karışan, Kendi bedenini , kimliğini yaşayamayan küçük bir kız.
Bu , ıssız,tekinsiz köyde kaçırılanlar, kayıplara karışanlar, öldürülenler, suça bulaşanlar, yaşamaya,direnmeye çalışanlar...
Sonunda döngüsünü kırıp oradan gitmeyi başaran Ladydi'nin başına gelenler, bu eril sistemin bölgedeki insanları korumaya gelince nasıl atıl kaldığını ama "suçlu" ilan etmeye gelince nasıl seri bir şekilde işlediğini gösteriyor.Sistemin çarpıklığı, kadınların çaresizliği ve yine kadınların kenetlenmeye çalışması çok çarpıcı.
Ayrıca köye sıkılan zehir, çekmeyen tel şebekeleri, köyün ve orada yaşayan kadınların devlerin gözündeki değersizliğinin çarpıcı kanıtları. Diğer taraftan ülkenin vahşi, tekinsiz hali diğer yerler için de kötü bir tablo olarak çizilmiş satır satır.
Kitap yakın zamanı hatta günümüzü anlatıyor, yalın ama etkileyici bir üslup, herkes okusa diye düşündüğüm bir eser.
KADINLAR ORMANI-JENNIFER CLEMENT,196 sayfa
8 Mart Dünya Kadınlar Günü’nde okunacak en iyi kitaplardan biri olsa gerek.Ben de alıntılardan önce hemen incelemeyi paylaşmak istedim.Alıntılar daha sonra…
*~*~*~*~*~*~*~*
Dünya kadınlar gününde okuduğum çok sarsıcı bir roman.Kadın her yerde kadın…Eziyet…kötülük….başa bela olan güzellik…tehlike….
*~*~*~*~*~*~*~*
“Meksika’da başına gelebilecek en iyi şey çirkin bir kız olmaktır”
*~*~*~*~*~*~*~*
Ne kadar çarpıcı bir cümle değil mi?Dünyada her kadın güzel olmak için çabalarken,zamanının çoğunu güzellikle ve güzellik malzemeleri almak için çabalarken,Meksika’da güzel olmak adeta korkulacak bir şey,kadınlar ve kız çocukları ne kadar çirkinse o kadar rahatlar ve güvendeler…İyi ama neden?…Çünkü uyuşturucu baronları güzel bir kız haberi aldıklarında hemen siyah Escalade’leriyle bu kızları alıp götürüyorlar…
*~*~*~*~*~*~*~*
Hatta evlerinin bahçelerinde çukurlar açıp aileler kızlarını ölüleriyle beraber bu çukura ,toprağa diri diri gömüyorlar tehlike geçene kadar…Anneler, kızlarının dişlerini boyuyor,saçlarını yamuk kesiyor ve onları "çirkinleştirmek" için her yolu deniyor.Allahım kadın olmak neden dünyanın her yerinde zor?Madem bu zulmü yaşayacaksak bizi neden yarattın ya da erkek kulunu neden bu kadar zalim yaptın???…..
*~*~*~*~*~*~*~*
Guerrero dağlarının eteklerindeki kasaba o kadar fakir ki erkeklerin hepsi çalışmak üzere Acapulco’ya veya ABD’ye gidiyorlar veya kartellere katılıyorlar..Bir kaç ay eve para gönderdikten sonra para da kendileri de gelmez oluyor.Yanii kasaba tamamen kadınlardan ve erkek çocuğu kılığında gezen kız çocuklarından oluşuyor.Amazonlar gibiler…Kasaba Kadınlar Ormanı gibi…Dünya kasaba kadınlarının
Gerçek, Acı ve Dayanıklılık…Ben ve Duygularım
Bir kadının var olmasının bile tehlike sayıldığı bir coğrafya…
Jennifer Clement, kadınların korku, dayanıklılık ve umut arasındaki ince çizgide nasıl hayatta kaldıklarını anlatıyor. Her sayfası acıtan ama bir o kadar da güç veren bir roman. Melisa Kesmez’in çevirisiyle kelimeler daha da canlı, daha da gerçek.
Karanlığın ortasında ışık arayan kadınlara…
Jennifer Clement, kadınların korku, dayanıklılık ve umut arasındaki ince çizgide nasıl hayatta kaldıklarını anlatıyor. Her sayfası acıtan ama bir o kadar da güç veren bir roman. Melisa Kesmez’in çevirisiyle kelimeler daha da canlı, daha da gerçek.
Karanlığın ortasında ışık arayan kadınlara…
Meksika’nın Guererro bölgesindeki bir köyde yaşayan bir grup kadın ve kız çocuklarının hayatta kalma mücadelesine tanık olduğumuz bir roman. Bir grup kadın diyorum çünkü erkeklerin neredeyse hepsi çalışmak veya yaşadıkları köyden kaçmak için ABD sınırından kaçak bir şekilde geçerek ailelerini terk etmiş, zamanla da onları unutmuşlar.
Sadece kocaları değil devlet de bu köyü tamamen unutmuş ve görmezden gelmiş. Sağlık hizmeti neredeyse yok, eğitim her sene yeni bir öğretmenin gelip bir senelik görev süresini tamamladıktan sonra koş koşa geri dönmesiyle sonuçlanıyor, halkın tehlikeli bir durumda polisi aramak akıllarına bile gelmiyor çünkü onları korumayacaklarını biliyorlar zaten telefonlar da sadece ormanın içinde küçük bir açıklıkta çekiyor.
Kendilerini ve kız çocuklarını korumak yine kadınlara kalmış. Uyuşturucu kartelleri kızları kaçırdığı için anneler çareyi kızlarını çirkinleştirmekte bulmuş. Öyle ki çirkin görünsünler diye dişerini siyaha boyuyorlar, saçlarını ve kıyafetlerini pasaklı ve bakımsız gösteriyorlar. Ani bir baskında da çocukların içine saklanabilecekleri çukurları var. Çünkü herkes kaçırılan kızların kayıplara karıştığını ve onların asla geri dönmediklerini biliyor. Kaçırlan kızlara ne olduğunuysa tahmin etmesi zor değil.
Nedir bu kadınların çektiği? okurken hep bunu düşündüm. Keşke distopik bir durum olsaydı bu anlatılanlar ama maalesef oldukça gerçek. Roman kurgu bir eser olmasına rağmen gerçek, karakterler değil belki ama yaşananlar öyle. Dünyanın birçok yerinde hala bu gibi acı olaylar yaşanıyor maalesef, kadınların verdiği savaşlar hiç bitmiyor. Yaşadıkları, acıları görmezden geliniyor ama böyle yapıldığı sürece de bu yaşananlar bir son bulmuyor. Umarım bir gün hiçbir kadının göz yaşı dökmediği, kendini tehlikede hissetmediği, korkmadığı ve
Haberler ve sosyal medya üzerinden tanık olduğum Latin Amerika'nın en sert ve suç dolu ülkelerinden Meksika'nın coğrafya kaderdir sözünü ispatlayan gerçek yüzünü bu kitap ile daha çok görüyoruz.
Uyuşturucu çeteleri, cinayetler, kaçırılan kız çocukları, babasız evler (ABDye kaçanlar, öldürülenler, hapse düşenler) gibi konular içerisinde kadınların yaşadığı zorlukları okuyoruz. Kurgu değil, gerçek bir hayat.
Güzel ve sade bir dilde yazılan bu kitabı okumak gerektiğini düşünüyorum.
(SPOİLER)
2 günde elimden bırakamadım ve Ladydi'nin hayat hikayesine tanıklık ettim. Beni ciddi anlamda erkeklerden soğutsa da böyle insanların dışarıda olduğunu bilmek beni çok üzdü. Hikayenin Ladydi, Maria ve annesi Rita ile olan kısmı güzel ve etkileyici işlenmiş cidden evet hikayeleri böyle bitti böyle başladı diyebiliyoruz ama yan karakter paula beni daha da meraklandırdı çünkü yazar en başta onun hikayesine değindi ve bıraktı gitti yani nerde Paula? Annesiyle nereye gitti? Çocuğu olmuş ölmüş ne alaka? O çocuğu mike neden öldürdü? Aklımda sorular kaldı kitabı bitirirken o yüzden devam edebileceğini düşündüğüm bi kitap yani devam etse iyi olur Jennifer o yüzden 4.5
Kadınlar Ormanı, kurgu ama bana fazlasıyla gerçek geldi. Özellikle Latin Amerika’daki kadın cinayetleri, kaçırılmalar, kartel şiddeti var olan bir gerçek…Okurken bunun tek bir hikâye olmadığını, aslında bir sistemin içinde kadınların hayatta kalma çabasıydı.
Orman burada huzur ya da özgürlük hissi veren bir yer değil; hayatta kalabilmek için insanın kendini saklamak zorunda kaldığı bir yerdi.
Annelerin kızlarını korumak için onları bilinçli şekilde çirkinleştirmesi ve onlar adına çukurlar açması ise en çarpıcı yeri hikayenin bana göre.
Orman onlara hem bir mezar hem ana rahmi…
Dil sert ama şiirsel. Yer yer karakterlerin duygularında daha uzun kalmak istedim; Ama bunun bilinçli bir tercih olduğunu düşündüm, sanki özellikle bir mesafe bırakılmış.
Bu mesafe, yazarın bizi acıyla teselli etmesine izin vermiyor; aksine, bizi o gerçekle baş başa bırakıp çekiliyor. Çünkü bu sadece Ladydi’nin ya da Meksika’nın meselesi değil, hepimizin orta yerindeki o devasa boşluk.
Coğrafya neresi olursa olsun ortak kader değişmiyor. Dilerim tüm dünyada kadınlara, çocuklara, hayvanlara ve doğaya yapılan şiddet son bulur.çokluk içinde tek, tek içinde çoğalan benDuygu ve Düşünce
Bu kitabı okurken şunu fark ediyorum: “ Kadınlar Ormanı ” aslında dışarıda bir yer değil, insanın içinde büyüyen bir alan. Her kadın bir yön, bir renk, bir kırılma; ama hiçbirini tek başına anlamak mümkün değil. Çünkü insan dediğimiz şey, tek bir hikâyeden değil, üst üste binmiş yaşanmışlıklardan oluşuyor. Ben de bu metnin içinde dolaşırken başkalarının hayatını okumuyorum aslında; kendi içimde sakladığım, bastırdığım ya da adını koyamadığım parçalarla karşılaşıyorum. Orman dediğimiz şey de bu zaten: Düzenli olmayan ama kendi içinde bir anlam taşıyan bir karmaşa.
Burada en çok çarpan şey şu oluyor: Kadınlık bir kimlikten çok bir oluş hâli. Sürekli değişen, dönüşen, kırılan ve yeniden kurulan bir süreç. Toplum onu tanımlamaya çalıştıkça daraltıyor; ama yaşanmışlıklar onu sürekli genişletiyor. Ve ben şunu görüyorum; insan, özellikle kadın, anlatıldıkça değil, çoğu zaman sustukça derinleşiyor.
Sonunda şu soruyla baş başa kalıyorum: Ben kimim? Tek bir yol muyum, yoksa kesişen onlarca yolun toplamı mı? Belki de cevap şu: İnsan, kendini tek bir hikâyeye indirgediği anda eksilmeye başlar. O yüzden bu ormanda kaybolmak korkutucu değil; asıl korkutucu olan, kendini tek bir yola mahkûm etmektir.
Kadınlar Ormanı ” aslında dışarıda bir yer değil, insanın içinde büyüyen bir alan. Her kadın bir yön, bir renk, bir kırılma; ama hiçbirini tek başına anlamak mümkün değil. Çünkü insan dediğimiz şey, tek bir hikâyeden değil, üst üste binmiş yaşanmışlıklardan oluşuyor. Ben de bu metnin içinde dolaşırken başkalarının hayatını okumuyorum aslında; kendi içimde sakladığım, bastırdığım ya da adını koyamadığım parçalarla karşılaşıyorum. Orman dediğimiz şey de bu zaten: Düzenli olmayan ama kendi içinde bir anlam taşıyan bir karmaşa.
Burada en çok çarpan şey şu oluyor: Kadınlık bir kimlikten çok bir oluş hâli. Sürekli değişen, dönüşen, kırılan ve yeniden kurulan bir süreç. Toplum onu tanımlamaya çalıştıkça daraltıyor; ama yaşanmışlıklar onu sürekli genişletiyor. Ve ben şunu görüyorum; insan, özellikle kadın, anlatıldıkça değil, çoğu zaman sustukça derinleşiyor.
Sonunda şu soruyla baş başa kalıyorum: Ben kimim? Tek bir yol muyum, yoksa kesişen onlarca yolun toplamı mı? Belki de cevap şu: İnsan, kendini tek bir hikâyeye indirgediği anda eksilmeye başlar. O yüzden bu ormanda kaybolmak korkutucu değil; asıl korkutucu olan, kendini tek bir yola mahkûm etmektir.
Puan vermedi·200 syf.·
2025 802. kitabı
Hangi coğrafyada olursa olsun, kadın ve kadının çilesi sadece byet farkı biliyor, kadının gücuve gösterdiği cesareti böylesi kitaplara konu oluyor, akıcı bir dille yazılmış okuru yormuyor,babasız çocukları, erkeksiz kadınları, kızlarını korumak için her türlü yolu deneyen anneleri anlatıyor. Okurken, kız çocuklarını korumak için onları saklayan, çirkinleştiren, kuyular kazıp yokluk içinde yaşamaya çalışan kadınların iç burkan hikayelerine tanıklık ediyorsun
"Meksika’nın Guerrero eyaletinde yaşayan kadınların ve kız çocuklarının makus talihini anlatıyor. Hikâye, kız çocuklarının kaçırılmamaları için bilerek çirkinleştirildikleri, saçlarının kazındığı, dişlerinin kömürle siyaha boyandığı, oğlan çocuğu gibi giydirildikleri bir ortamda geçiyor. Erkekler tarafından şiddet gören, tacize uğrayan, aldatılan, terk edilen kadınların olduğu bir orman olarak okuyucunun karşısına çıkıyor
Para kazanma bahanesiyle ABD’ye, New York’a, Avrupa’ya giden erkekler bu “Kadınlar Ormanı”na bir daha geri dönmüyor. Bir süre sonra gönderdikleri az miktardaki parayı da göndermemeye başlıyor ve kendilerine uzak diyarlarda mutlu yuvalar kuruyor. Onlar gittikten sonra burası adı gibi Kadınlar Ormanı oluyor ve kadınlar akreplerden, yılanlardan bile daha tehlikeli uyuşturucu kartellerinin tam göbeğinde"
"Kocalarının bile kendilerini unuttuğu bu yerde kadınlar unutulmamak için büyük bir çaba veriyorlar. Kaçırıldıkları zaman kollarına sigarayla şekiller yapıyorlar ve birbirlerini bu sayede tanıyorlar. Öldürülseler bile “ben buradayım, beni unutmayın” diye haykıran bu kadınlar büyük bir varoluş mücadelesinde bayrak taşıyorlar.
“Kayıp bir kadın yağmur fırtınasında su yolunda akıp giden yapraklardan biridir sadece.”"
"Jennifer Clement, 1960 yılında ABD’de dünyaya gelmiştir. Çocukluk yıllarını
Puan vermedi·200 syf.·
2026 9. kitabı
Kadınlar Ormanı, anlatımıyla beni doğrudan yakalayan bir kitap oldu.
Hikâye, çok genç yaşta ve eğitimsiz bir kızın ağzından anlatılıyor. Sayfalar ilerledikçe kahraman olgunlaşıyor ve buna paralel olarak anlatım da daha yerli yerine oturuyor. Kurgu ile anlatım dili o kadar iç içe ki, metnin sesiyle anlatıcının kimliği arasında hiç boşluk kalmıyor; bu da okuru karakterin dünyasına yaklaştıran bilinçli bir tercih gibi duruyor. Bu uyum, kitabı okurken beni sürekli metnin içinde tuttu.
Roman, uyuşturucu kartellerinin etkisindeki bir bölgede geçiyor; genç kızların “kız” olmasının tehlikeli sayıldığı bir coğrafya burası. Kadınlar ve kız çocukları, başlarına gelebileceklerden korunmak için gizlenmek, saklanmak ve görünmez olmak zorunda. Kahraman Ladydi Garcia Martínez, bu sert ortamda doğup büyüyor; kadınlarla erkekler arasındaki güç ilişkilerini, tehlikeleri ve yaşamın zorlu koşullarını kendi perspektifinden aktarıyor. Aile içi ilişkiler —özellikle annelerle kız çocukları arasındaki bağ— ve dayanışma hâli, bu sert sosyal koşullar içinde belirgin bir yer tutuyor.
Göç, göç sonrası geride kalanlar; kadınların toplumdaki yeri, ezilmişlik, savunmasızlık ve maruz kalınanlar… Bunlar günümüzde bilinçli olan herkesin farkında olduğu ama hâlâ değişmeyen problemler. Anlatı, lafı dolandırmadan gerçekleri önümüze seriyor.
Bazı yerlerde öyle olaylara değiniyor ki, sonrasında yaptığım araştırmalarda bunların gerçek olduğunu öğrenince, insanlığın ne kadar kötü olabileceğine bir kez daha şaşırdım.
Benim için Kadınlar Ormanı, anlatım ile kurgu arasındaki uyum sayesinde güçlü bir okuma deneyimi oldu. Anlatılan hikaye bütün olarak bir haber metni etkisi yaratırken, anlatım biçiminde yer alan o zekice kurgulanmış mizah kitabı bambaşka bir noktaya taşıyor.
Yazar Hakkında
Jennifer ClementYazar · 2 kitap
JENNIFER CLEMENT, 1960 ABD doğumlu Meksikalı yazar. New York Üniversitesi’nde İngiliz Edebiyatı ve Antropoloji, Paris’te Fransız Edebiyatı okudu. Avangard sanatçı Jean-Michel Basquiat üzerine yazdığı Widow Basquiat 2000 yılında yayınlandı. Kadınlar Ormanı dışında üç romanı ve dört şiir kitabı olan Clement’in eserleri otuzdan fazla dile çevrilmiştir. Meksiko’da yaşayan Clement, Uluslararası PEN’in başkanlığını yürütmektedir.
