Tuğçe Kaya Öztürk
@TugceKayaOzturk
Okur olmak benim için uzun ve kesinlikle keyif aldığım bir yol.
Bir kitabı seçmeden önce araştırmak; neden ona yöneldiğimi anlamaya çalışmak, okuduktan sonra da bende ne bıraktığını kurcalamak bu yolun ayrılmaz adımları.
Bu yıl da bazı kitaplar beni yarıda bıraktı, bazılarıysa uzun süre peşimi bırakmadı. Etkilendiğim kadar zorlandım; sevdiklerim kadar sevmediklerimi de anlamaya çalıştım.
Okur olmanın keyfi bana göre biraz da burada: Her metnin bana uymak zorunda olmadığını ama her metnin bana bir şey öğretebileceğini fark etmekte.
Okudukça kendi cümlelerim çoğaldı, düşüncelerim berraklaştı.
2025 benim için okuyarak ve sorgulayarak geçti.
Aralık ayıysa ritüellerimi gerçekleştirdiğim zaman: Yılın mahsullerini ortaya dökmek, okuduğum anlara yeniden bakmak… Yıla dönüp bakıp yenisine hazırlanma hâli.
Her sene sonunda çekildiğim bu fotoğrafsa, bu yolun hayatımın bir parçası olduğunu ve bana ne kadar iyi geldiğini hatırlatıyor.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Puan vermedi·248 syf.·
2026 41. kitabı
Okumadan önce bilginize, spoiler içerir.
Otobiyografilerle aramda oldum olası bir mesafe vardır. Bende karşılıkları çoğu zaman fazla didaktik ya da kronolojik bir akışa sıkışmış metinler olur. Özgürlük ise bu ezberimi tamamen bozan, ne ara okuyup bitirdiğimi anlamadığım bir kitap oldu.
Arnavutluk’un o sert ve gri dönüşüm dönemini; yukardan bakan bir yetişkin gözüyle değil, her şeyi anlamaya çalışan küçük bir çocuğun dünyasından okuyoruz. Yazar tarihi anlatmıyor, o dönemin ruhunu hissettiriyor.
Okurken beni en çok sarsan, evlerin içine sinen o gizli hayatta kalma dili oldu. Okulda öğrenilen ideolojiyle evdeki sansürün çarpışması, küçük Lea’nın "Enver Amca" fotoğrafını başköşeye koyma ısrarı ve büyüklerin uydurduğu o trajikomik bahaneler... Misafirliğe gelen komşuya çocuksu bir dürüstlükle söylenen tek bir cümlenin evde yarattığı o buz gibi gerilim anı.
Kitap boyunca büyüklerin fısıldaşarak konuştuğu o "üniversiteler ve bölümler"… Hepsinin aslında birer hapishane ve toplama kampı şifresi olduğunu Lea ile birlikte öğrenirken yaşadığım şaşkınlık, kitabın en güçlü anlarından biriydi.
Lea Ypi acıyı, baskıyı ve tarihsel bir kırılmayı bir ders gibi değil, bir çocuğun gözündeki o saf anlamlandırma çabasıyla sunuyor. Çok güçlü bir büyüme hikayesi.
Büyüklerin dünyasındaki o ağır korkunun, bir çocuğun gözünde sadece "tuhaf davranışlar" olarak kalması bende bu kitaptan kalan en derin iz oldu. Bu dönemin en nitelikli, en özel keşiflerinden biriydi.
Geleceği berrak bir biçimde görmek zorlaştığında geçmişten ne öğrenebileceğini düşünmelisin.
Sayfa 241
