“-Çima em weha xwe, mêjiyê xwe, der û dorên xwe û tiştan ji hev vediqetinin, didin ber hev, ji hev perçe dikin a bi dû re ji dibêjin, "ev hîn baştir e yan ji ev hîn xirabtir e..."? Çima em her tişti - jiyan, wext, însan û însaneti, evîn, kêfxweşî, keser ü jan, azadî..- ji hev vediqetinin, lime lime dikin û paşê ji wan didin ber hev?... Bi vi awayî, yanê bi ji hev vegetandin û li ber hevdané xirabiya heri mezin em, bi xwe, li xwe dikin. Sînor, qeyd ü şert; me ji me, ji însan û însanetiyê bi dûr dixinin...”
"jiyan tabloyeke rengin e ku bi rengên xweşik ên tesadufan ve hatiye neqisandin"
“Hayat, tesadüflerin güzel renkleriyle nakşedilmiş renkli bir tablodur.”