Kadınlar Ormanı
Jennifer ClementYazar:
Jennifer Clement
Çevirmen:
Melisa Kesmez
Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 12 dk.
Sayfa Sayısı:
219
Basım Tarihi:
Temmuz 2019
İlk Yayın Tarihi:
Şubat 2014
Yayınevi:
Sel Yayıncılık
Orijinal Adı:
Prayers For The Stolen
ISBN:
9789755709659
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Yakın zamanda okuduğum Edna O’Brien’ın Kız romanına benzer bir kitap Ormanların Kadını. Meksika asıllı Amerikalı yazar Jennifer Clement, Meksika’nın Guerrero bölgesinde, Acapulco’ya yaklaşık bir saatlik mesafede bulunan bir köydeki kadınları ve burada uyuşturucu tacirlerinin sebep olduğu terörü anlatıyor. Tıpkı O’Brien gibi Clement de uzun bir süre -yaklaşık on sene kadar- bölge hakkında araştırma yapmış, mağdur kadınlarla görüşmüş ve onların gerçek hikayelerinden ilhamla bu kurguyu kaleme almış.
Yine tahayyül sınırlarımızı zorlayan, insanlık dışı durumlar ve okuyanın yüreğini dağlayan hayatlar anlatılıyor Kadınlar Ormanı’nda. Uyuşturucu baronları tarafından kaçırılmasın diye annelerinin yüzünü kömürle boyadığı kızlar, büyük şehirlere çalışmaya gidip geri gelmeyen babalar ya da geldiğinde eşine AIDS de getirenler, haşhaş ve kenevir tarlalarıyla baş etmek için kullanılan zehri rüşvetle ya da zorla insanların üzerine boşaltan askerler, Valeria Luiselli eserlerini anımsatan, ABD’ye göç edebilmek için yaşanan akıl almaz dramlar başta olmak üzere doktorun ve öğretmenin bile asker koruması eşliğinde ve sadece zorunlu hizmet için geldiği, fakirliğe ve kaderine terk edilmiş bir köydeki kadınların yaşadıkları her detayıyla aktarılıyor. Bu köydeki genç bir kızın ağzından dinliyoruz hikayeyi.
Kitabın ilk yarısında bu köyde yaşananlara tanıklık ediyoruz. İkinci yarısında ise köyün tüm erkekleri ve pek çok kadını gibi, para kazanabilmek için Acapulco’ya gidiyor anlatıcı ama kurgunun merkezinde yine kadınların yaşadıkları birbirinden dayanılmaz ve çoğu uyuşturucu ticaretiyle alakalı trajediler var. Bununla birlikte, kitap boyunca, ülkedeki gelir adaletsizliğini, çoğu uyuşturucu ticareti sebebiyle olmak üzere zengin ve fakir arasındaki uçurumun derinliğini ve daha genel olarak
Kitabın ilk sayfasında okuduğum çarpıcı bir pasaj. demek istediğim şu, ilk sayfadan kendinizi bir anda çağ dışı olayların yaşandığı, kanın, vahşetin normal göründüğü bir coğrafyada buluyorsunuz. Meksika'da Ladydi annesi Rita ile birlikte ormanda yaşayan anne-kızlardan sadece biri. Anne-kız diyorum çünkü babaları yok. Babaların hepsi ABD'ye sınır dışı yollarla çalışmaya diye gidip bir daha dönmeyen insanlar. Dolayısıyla kızlarını korumak için hayat mücadelesi veren anneler ve uyuşturucu kartellerinin eline düşmemek için kendilerini çirkinleştiren kızlar..
Kitap baştan sonra çarpıcı bir şekilde yazılmış. Cinselliği hayatın merkezine koyan erkekler, kadını obje olarak gören erkekler, taştan olup olmadığını anlamak için kadınları vuran yine erkekler... Okurken üzülmenin elinizde olmadığı bir kitap bu.
JENNIFER CLEMENT & KADINLAR ORMANI
Selam arkadaşlar Kadınlar Ormanı'nın İstanbul Kitap Fuarında Arka kapak yazısını okuduğum an ilginç bir eser olduğunu tahmin ettim ve hemen satın aldım.
“Artık seni çirkinleştirmenin zamanı geldi, dedi annem ıslık çalarak. Dudakları yüzüme o kadar yakındı ki, ıslığının serpintisini boynumda hissettim. Bira kokuyordu. Kömür parçasını yüzümde gezdirirken aynada onu hissettim. Ne berbat bir hayat, diye fısıldadı.”
Kitabın giriş cümlesi.
Erkeklerin Acapulco veya Amerika'ya çalışmaya diye gidip bir daha geri dönmedikleri, kadınların kız çocuklarıyla geride kaldığı, coğrafi koşulların zorluğunu yanında hayatta kalmanın da bir o kadar zor olduğu bir yer Guerrero.
Burada yaşayan kız çocukları;
Dişlerini siyaha boyayan, saçlarını erkek gibi kısaltan yani bilerek çirkinleştirilen kız çocukları... Neden mi? Çünkü eğer kadın oldukları öğrenilirse kaçırılır, satılır ya da öldürülürler.
Ladydi, Maria ve Paula bu kızlardan sadece üç tanesi... yaşamak için erkek gibi olmak zorundalar...
Peki kimden koruyorlar anneler bu kız çocuklarını? Uy*sturucu baronlarından... Kız çocuğu olmanın en tehlikeli yanı bir ormanda kız çocuğu olmak...
"Yaşadığın coğrafya kaderindir"
Biz de kitapta bu kaderlere şahitlik ediyoruz yeri geliyor kurtulanlar için sevinirken kurtulamayanlar için üzülüyoruz. Geriliyoruz, korkuyoruz...
Dil olarak da oldukça akıcı bir eser çok keyif alarak ve merak ederek okudum. Melisa Kesmez'in usta çevirisiyle film keyfinde bir okumaydı filmi de olsaydı izlerdim. Herkese tavsiye ediyorum kitapla kalın sevgiler
Bir yer düşünün, erkeklerin ve babaların ailesini terk ettiği, sadece kadınların ve kız çocuklarının yaşadığı, annelerinin kız çocuğu doğurduktan sonra ‘oğlan doğurdum’ dediği, kızlarının saçlarını erkek gibi kestiği, dişlerini siyaha boyadığı, erkek isimleri taktığı bir yer… Bu yer Meksika’da, Guerrero adlı, yılanların, tarantulaların, karıncaların, kertenkele ve akreplerin kol gezdiği bir yer. Peki anneler neden böyle yapıyor?
Uyuşturucu kaçakçıları, canları istediğinde Guerrero’ya gelip, kız çocuklarını kaçırıyorlar. Onları köle veyahut bilmem kaçıncı karısı yapıyorlar. Kaçırılan, öldü diye kabul ediliyor. Peki anneler kızlarını erkek gibi göstermekten, çirkinleştirmekten başka ne yapıyor? Bir çukur kazıyorlar. Her araba sesi duyulduğunda, küçük kızlar bu çukura saklanıyor araba gidene kadar.
Ana karakterimiz Ladydi, alkolik bir annenin tek kızı. En yakın arkadaşları, Estefani, Maria, ve Paula. Olay, bu kızların etrafında dönüyor daha çok. Bana kalırsa çok acıklı bir hikaye. Dünyanın haberi olmadığı, internetin, telefonun çekmediği bir yerde yaşıyorsunuz, etrafta her türlü ölümcül yaratıklar var, sadece tek bir okul var ve o okula öğretmenler zorunlu görevlerini yapmak için geliyor, bir sene kaldıktan sonra gidiyorlar. Evinizin zemini topraktan. Televizyonunuzun arkasında her an bir yılan yuvası çıkabiliyor. Ağaçlarınızda tarantulalar yaşıyor. Kapıyı açık bıraktığınızda etli, kıllı kocaman sinekler içeri üşüşüyor. Hava cehennem gibi sıcak. Üstelik kaçırılma tehlikesi hat safhada. Öyle bir yer ki burası, iki küçük kız çocuğu başka bir şehire -çünkü kaldıkları yerde hastane yok- hastaneye giderken, taksi sürücüsü çok kolay bir şekilde sözlü taciz edebiliyor.
Anneler asla ama asla kızlarının oje sürmesini istemiyor. Tırnaklarına boyadıkları kırmızı renk dahi
Kadınlar Ormanı için Meksika kırsalında kadınların ve kız çocuklarının verdiği bir yaşam mücadelesinin romanı demek yanlış olmaz diye düşünüyorum.
Erkeklerin Acapulco veya Amerika'ya çalışmaya diye gidip bir daha geri dönmedikleri, kadınların kız çocuklarıyla geride kaldığı, coğrafi koşulların zorluğunu yanında hayatta kalmanın da zor olduğu bir yer Guerrero. Bu kırsalda doğup büyüyüyen Ladydi, Maria ve Paula adlı kız çocuklarının etrafında dönen hikayeler, onların nazarında Meksika kırsalında yaşayan kadınların nasıl bir yaşam mücadelesi verdiğini son derece etkili bir biçimde anlatıyor.
“Artık seni çirkinleştirmenin zamanı geldi, dedi annem ıslık çalarak. Dudakları yüzüme o kadar yakındı ki, ıslığının serpintisini boynumda hissettim. Bira kokuyordu. Kömür parçasını yüzümde gezdirirken aynada onu hissettim. Ne berbat bir hayat, diye fısıldadı.” diye başlıyor kitap. Okul çağına gelmiş her kız çocuğunu dikkatlerden uzaklaştırmak için çirkinleştirmek Meksikalı yoksul kadınların ilk yaptığı iştir Guerrero'da. Sebep ise kız çocuklarının uyuşturucu kartelleri tarafından fark edilmemelerini sağlamak… Saçlarını kesmek, dişlerini boyamak ve tıpkı bir erkek çocuğu gibi giydirmek, bunların yetmediği yerde koruma çukurları kazıp, tehlike anında çocukları o çukura atmak, ne olursa olsun canı pahasına çocuklarını koruyan kadınların işi. Kadınlar kız çocuklarını çirkinleştiriyorlar, çünkü uyuşturucu kartelleri tarafından kaçırılan kızlar “yağmur fırtınasında su yolunda akıp giden yapraklardan biri” oluyor sadece. Ve bu kaderden kızlarını korumak için ellerinden geleni yapıyor kadınlar; büyük bir yoksulluk, gündelik şiddet ve acımasızlığın sertleştirdiği yaşam içinde.
Kitabın yazarı Jennifer Clement Meksikalı bir şair. Biz de Kadınlar Ormanı diye çevrilen kitabın orijinal adı
İstanbul kitap fuarında Sel yayıncılığın standını incelerken gözüme ilişen ve arka kapağını okuyunca ‘Meksika’daki kadınların yaşam mücadelesi’ ibaresini okuyunca direk satın aldığım kitap. (Meksiko city ve Cancun uçuşundan yeni gelmiştim.)
Konumuz Meksika’nın kırsal kesimi Guerrero da kadınların tek başlarına hayatta kalma mücadelesi. Kırsal kesim derken huzurlu bir köy olarak düşünmeyin. Yılanların, akreplerin, tarantulaların, karıncaların ve kertenkelelerin kol gezdiği bir yer. Televizyonunuzun arkasına yılanın yuva yapabileceği bir ev ortamında yaşayan Ladydi de kitabımızın anlatıcısı.
Ladydi alkol düşkünü annesi ile birlikte yaşamaktadır. Hatta evlerinin arka bahçesi boş bira şişesi yığıntısıdır. Babası Guerrerodaki her erkek gibi Amerika’ya çalışmaya gitmiştir ve bir zaman sonra aramaz sormaz , ziyarete gelmez ve Ladydi ile annesine hiçbir maddi yardım yapmayan bir kişiliğe dönüşmüştür.
Guerrero uyuşturucu kartelleri ile doludur. İşte bu noktada kadınların yaşam mücadelesi başlar ve kız çocukları çirkinleştirilir; saçları kesilir, dişleri simsiyah boyanır , erkek gibi giydirilir. Her araba sesinde kız çocukları yeraltına yaptıkları sığınaklara yerleştirilerek bir nevi yok edilir. Bu önemlerin tek bir amacı vardır. Kız çocuklarının bu uyuşturucu kaçakları tarafından kaçırılmasını önlemek.
Kitapta Ladydi ve arkadaşlarını (Paulo ve Maria) , Guerrerodaki annelerin kızlarını bir başlarına koruyup büyütme çabalarını akıcı bir anlatım diliyle okuyoruz. Her kadının okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Kitabı çeviren Melisa Kesmez’in kalemine sağlık .
Keyifle okunsun.
:)
“Birileri bu ülkeye boydan boya bir ağ attı, biz de içine düştük, dedi annem”
Anlatıcımız Ladydi Garcia Martinez on dört yaşında, annesinin kulağına fısıldadığı “artık seni çirkinleştirmenin zamanı geldi” demesi hatırladığı en eski anısıdır. Kauçuk ağaçlarıyla, yılanlarla, iguanalar, kırmızı dev karıncalar ve zehirli akrepleriyle erkeksiz bir bölge Meksika nın bir dağ köyü olan Guerrero. Evlerde kız doğduğunda “oğlum oldu” der anneler. Herkes bilir bunu ama ses etmezler. On bir yaşından itibaren kızların saçları uzatılmaz, yüzlerine ve dişlerine çirkin olmaları için koyu renkli boyalar sürülür. Bazen kızları kişisel kullanımları ya da insan ticareti için kaçırmaya uyuşturucu kartellerine ait SUV araçları gelir. Kızlar daha önce açılmış çukurlara gizlenirler. Onları koruyacak babaları ya da abileri yoktur çünkü tüm erkekler sınırdan geçip ABD ne kaçak yollarla giderler, arada para yollarlar ama bir daha asla dönmezler.
Ladydi nin gözünden okuduğumuz, tavşan dudaklı doğan Maria, Jennifer Lopez den daha güzel bir kız olan Paula, annesi AİDS olan Estefani, güzellik salonu sahibi Ruth ve anneleri… hikâyelerini okumak hayal dahi edemeyeceğim bir boyutta içimi acıttı. İnsanın çukurdaki akreplerden daha merhametsiz olmasını okuyacaksınız, sevginin, arkadaşlığın fedakarlık demek olduğunu okuyacaksınız, haş haş yetiştirilen topraklara insan hayvan ayırt etmeden paraquat adlı kimyasal ilacın hükümet tarafından havadan serpildiğini okuyacaksınız.
Maalesef okuyacaklarınız, karakterler haricinde kurgu değil arkadaşlar. Bu roman günümüzde de yaşanan gerçek olaylara dayanıyor. Meksikalı bir yazar Jennifer Clement ve anlatılanlara hakim, dili şiirsel ve akıcı, Melisa Kesmez in çevirisi de çok başarılı. Tüm okuyuculara rahatlıkla tavsiye edebileceğim bir romandı, severek okudum.
Sadece kadınların olduğu bir ormanda yine sadece kadın oldukları için verdikleri mücadele beni çok etkiledi. Coğrafya değişse bile kadın olmak hiçbir zaman değişmiyor. Okurken kendinizden parçalar bulacağınıza ve içinizde bir yerde tüm kadınlara yardım etmek istediğinizi hissettireceğine eminim. Ben okurken çok keyif aldım.
*Spoiler olabilir
"Annem, dua edelim de erkek olsun dedi." Kitabın son cümlesi belki de çoğu şeyi anlatıyor. Harika bir kitap, farklı bir coğrafya, bambaşka hayatlar. Uyuşturucu kaçakçılarının cirit attığı, yasadışı biçimde Amerika'ya göç ile iyice azalan nüfusuyla Meksiko'da bir kasaba. Erkeklerin Amerika'ya göçünden sonra sadece kadınların kaldığı kasabada kızlarını kaçırılmamaları için çirkinleştiren annelerden, motorlu taşıt sesi duyar duymaz çukurlara saklanana kız çocukları... Kitabın günümüzde geçiyor olması beni gerçekten şoke etti. Kızına Layddi adını koyan annenin sırf çapkın kocasından ve aldatılmaktan nefret ettiği için aynı şekilde Prens Charles'ın Prenses Daina'ya yaptıklarından dolayı diyelim kızına bu adı koyması ve kitap boyunca en dikkatli ve merakla okuduğum karakterdi anne karakteri. Meksiko'nun sıcağına, akrebine, iguanasına hazırsanız okumanızı tavsiye ederim bu kitabı.
"Her zaman kenarda dur, görünür olma dedi annem."
Neden? Kime karşı, ne için?..
Niçin hep görünür olmamak zorunda bu kadın denen varlık... İçinde yaşamak zorunda; duygularını, kaygılarını, heyecanlarını, hezeyanlarını, kırgınlıklarını...
Bu soruların cevabı bulunamayacak galiba, yüzyıllardır bulunamadığı gibi...
"Yaşadığın cografya kaderindir", sözünün ispatlandığı bir roman Kadınlar Ormanı...
Meksika, uyusturucunun başkenti. Uyuşturucu kartellerinin kral olduğu bir ülke. Kadın olmanın ne zor olduğunu tahmin edersiniz sanırım bu cehennemde.
Meksika kırsalında annesiyle birlikte yaşayan Ladydi adindaki bir kızçocuğunun dilinden anlatıliyor roman. Babaların ya çalışmak üzere gittiği ya da terkettiği erkeklerin yaşamadığı bir ülke burası. Ladydi, Maria, Paula, Estefani'nin bu dört arkadaşın gizli dünyası, daha doğrusu görünmemeleri gereken, cinsiyetlerini saklamak zorunda oldukları bir dünya...
Annelerin kızları korumak zorunda oldukları için, saçlarını kısacık kestikleri, dişlerini siyaha boyadıkları, erkek isimleri takıp, onları kazdıkları çukurlarda sakladıkları bir dünya...
Kadınlar Ormanı, umutsuzluğun doğal bitki örtüsüne dönüştüğü bir ülkede yaşam mücadelesi veren kadınların sesine ses veriyor. Kadınlığın karanlık gölgeler arasında saklanmak zorunda kalan ama her şeye rağmen ışıldayan renklerini resmederken, anneler ile kızları arasındaki ilişkinin en mahrem köşelerini de ustalıkla yansıtıyor.
Çocuk olamadan kadın olmak zorunda kalan, annelerinin yazgısını taşıyan çocuk kadınların hikâyesi Kadınlar Ormanı...
Melisa Kesmez'in usta çevirisiyle film keyfinde bir okumaydı; hüzünlü ve dokunaklı...
Yaşam akışımız içersinde film gibi izlediğimiz diğer kadınların öykülerinde olduğu gibi... Sevgiyle ❤
Yazar Hakkında
Jennifer ClementYazar · 2 kitap
JENNIFER CLEMENT, 1960 ABD doğumlu Meksikalı yazar. New York Üniversitesi’nde İngiliz Edebiyatı ve Antropoloji, Paris’te Fransız Edebiyatı okudu. Avangard sanatçı Jean-Michel Basquiat üzerine yazdığı Widow Basquiat 2000 yılında yayınlandı. Kadınlar Ormanı dışında üç romanı ve dört şiir kitabı olan Clement’in eserleri otuzdan fazla dile çevrilmiştir. Meksiko’da yaşayan Clement, Uluslararası PEN’in başkanlığını yürütmektedir.
