Bencilliğin özünü büyük oranda bencil olmama hâli oluşturur. Yediklerine, içtiklerine, evlerine, topraklarına, çocuklarına ve köpeklerine kendini kaptırmış bir insana bencil denir. Çünkü bu çıkarlar, kendisinde doğal ve içgüdüsel olsa da başkalarıyla paylaşılmaz. Bencil olmayan insan, doğası daha evrensel bir istikamette olan, çıkarları daha kapsamlı olan kişidir.