Çünkü insanların kalbinde ev sahibi olmak mümkün değildir. Kısa,uzun,muayyen bir müddet için, insan bir kalbe girer,sonra yerini yeni kiracılara,daha çok bedel veren kiracılara bırakır,gider.
Bütün tahsilime ve yaşıma rağmen kalbimin soytarı kadar maskara olmasına mani olamadım. Şimdi içimde palyaçoların herkesi güldüren, fakat içinden ağlatan, kanatan ıstırabın, yalnızlığın yüzlerindeki hem feci hem gülünç gerginlikleri var.
Aşktan ölenler ne cennete ne cehenneme gidebilirler. Onlar için ebediyet olmaz, onlar Cennet ve cehennemi yaşamışlar ve ruhları heyecanlarına, coşkunluklarına sarf edilmiş, bitmiş, yok olmuştur.