Gökçe Çelik
@Gokclk
Bir zamanlar gerçekten yaşayabileceğimi sanmıştım. Yaşamak neyse... Nedir yaşamak? Soluk alıp vermekten başka? Yaşama sanatı? Evet, yaşamayı yeğleyebileceğimi sanmıştım. Oysa hayat beni çoktan aşmıştı. Terk etmişti demeye dilim varmıyordu da ondan böyle söyledim belki. Ucundan, kıyısından tutabilmek için yeniden kitaplara sarıldım ben de.
Gelecek, hep geriye atılıp duran bir zaman değildir. Bir gün çıkar gelir, o hoş heyecanda duyulmaz olur artık. Heyecandan çok korku veren bir sorumluluk yüklenmiştir omuzlarına. Uzaktayken tüm ayrıntılarıyla bir bütün olarak gördüğün şey, burnunun dibine gelince belirsizleşir, dağılır. Bilmediğin hesaplayamadığın onca şey karşısında yanılmamak için ancak soğukkanlı olmak zorundasındır. Duygusuz denecek kadar soğukkanlı...
Ya on yıl erken geldim dünyaya ya da on yıl geç. Ara yerde bir geçitteyim. Bir el boğazımı sıkıp duruyor. Biri de çıkmış göğsüme oturmuş. Çok kalmadı şurada ama... Erken ya da geç başlanan on yılın bitmesine.
Bir şey beklemezse eğer insan on yıl çabuk geçer.
Çocukların bir başka duyarlılıkları oluyor. Zor onlarla anlaşmak. Yaklaşmaya, işgüzarlık yapmaya kalkışınca, bakıyorsunuz çok ince bir şeyi kırmış, bir daha düzeltilmemek üzere bozmuşsunuz. Ama büyükler öyle değiller. Onlar incinmeyi çoktan unutmuş oluyorlar.