Turan
@GokturkTuran
Cümleye nasıl başlanır, nerden nasıl yazılır anlatamıyorum. Ben Mehmet Yıldız kitaplarını, sözlerini okurken genellikle bir terim kullanırdım; " Mehmet abi yine tokat gibi sözleriyle vuruyor bizi." Ama ve lakin bu sefer öyle değildi, bu defa Mehmet abi bir yaraya ilaç verir gibiydi. Kitabı okurken durdurdum zihnimi ve açtım kalbimi sordum kendime gerçekten tokat gibi miydi? Hayır, değildi işte. Onun her kitabı, her sözü ilaç gibiymiş. Biz yalnış anlamışız meğerse. Okurken çok fazla şeyi açtı, hep dilimize doladığımız sözleri niye dilinizde, onun yeri değildir aç kalbine koy dercesine yazılmış satırlar vardı. Cevapsız sorularım var diyordum, meğer cevapsız değilmiş, sadece cevabı bende değilmiş. Her şeyin bir zamanı vardır derler, bu kitabın zamanı yok arkadaş, her zaman oku, bir defe okuduysan dön ikinci kez oku, yetmezse üçüncü kez oku. Ama gerçekten oku. İnsan hastaysa tedaviden vazgeçer mi? Asla, niye canın sahibi var, teslim zamanın da emanetini bozuk getirdim diyemeyeceğimizden o emanete sahip çıkmalıyız. En önemlisi beden ile değil ruh ile yaşamalıyız. Vaktim yok ama sonra okuyacağım diyeceğin bir kitap değil. Bak vaktim yok demene Mehmet abi ne demiş.
" Vaktin yok zaten, vakit senin değil ki? " Oyüzden zaten vakit bizim değil. Biz yaparız. Dünyanın esiri olmamak lazım. Kula kulluk yapmamak lazım, korkuya esir olmamak lazım. Hele bir de arkamızda O (cc) varsa asla... Hep tevekkül ve takva deriz. Ya bir de o tevekkülü, takvayı yaşasak? Bak o zaman gerçekten nefes alırız. Biz zaten yoldayız bırakalım da yolu, doğru olarak yürümeye bakalım. O yüzden okuyalım. Okutturalım bu hayatın aslını. Bu kitabı yol kenarında doğru yola olan işaretlerden sayın ve yola devam edin. Velhasıl kelam : Namaz psikiyatrik bir tedavidir. Namaz kılanın tedavisini ise Allah yapar.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bir şeyleri anlatmak zordur mu hep böyle? Bilmiyorum...
İçimde iki kutuplu bir savaş var. Hakla batıl gibi bir savaş. Onlara karşı hep hassas olmuşumdur. Sözlerim ne kadar gerçekci bilmem. Ben de sıradan aciz bir kulum burası kesin. Hatta ömrün bir çok kısmında da öyle yaşamışımdır. En kötüsü de devam ediyorum hâlâ bu şekil. Şuan okuduğum aslında hep bildiğim fakat dünyada olmanın verdiyi ve nefse yenik düşmenin de üstelidiyi acı bir hakikatdir. Biz ben de dahil olmak üzere gerçeyini unutmuş olanlardanız. Kimseyi kimsede üstün tutmak ne hadd ne de hududumuza sığar. Ama HZ. Hüseyin( r.a.) denince gözlerim istemsizce dolar. Acısı ruhumda yeniden can bulur. Bu yaşananların karşısındaki çaresizliğimi anlatmaya hiçbir şey kifayet etmez. Okudukca bir şeyi soruyordum kendime biz kimiz, kimlerin soyundan geliyoruz. O zamanlarda onlara olan zulmü seyr edenlerden ne farkımız var? Yok hiç bir farkımız...
Bu günün yezidleri bu gün canlarına zulm ederken biz nerdeyiz? Kimiz biz? Özünü ceddini unutmuş bir ümmet, hatta ümmetden miyiz? Tartışılır. Büyük zulümlere tek sözümüz var gücümüz yetmez. Fakat küçüklere, göz yumduğumuz bu kadar zulüm karşısında bizler de yezidin dilsiz şeytanları deyil miyiz? Neyi neyle ispat edicez? Kendi dilimiz dinimiz bile şahitlik etmez bize. Başımızı kaldırmadığımız o secdelerde neyi neleri düşünürüz. Kur'an'a tefekkür eder miyiz biz? Düşünür müyüz sorularını, bulur muyuz asıl Kitabın içinde sorularımızın, sorunlarımızın cevabını? Bilir miyiz ki okuduğumuz hiç bir kitap o hükm de değildir? Neyi unutturuyorlar bize? Biri çıksa ailemizi unutturmaya çalışsa ailesini sileriz hayatdan. Fakat hem geleceyimizi hem geçmişimizi siliyorlar bizlerse....
Nerdeyiz biz. Onlar gitti bir günden bahs ederek gitti, ve onların gidişinden 1400 yıl keçdi. Neye güveniyoruz
