Baler Talu
@Goldenretriever
43 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Reklam
Biz sevdikten sonra başlar kalbimizin çiçek açması, dilimizin yaprak dökmesi. Yalnızlık ne
dağ başlarıdır artık, ne sokaklar, ne akşam kederleri. Yalnızlık kirpiklerimize kadar evin içidir, sevdiğimizin yüzüdür. Ne diyordu Oktay Rıfat, "yalnızlık gittiğin yoldan gelir." Önceden bir acısı, anlamı yoktur ama biz birisini sevmeye başladıktan sonra yalnızlık canımızda yürümeye başlar. Aşkla soluk aldığımız bir yalnızlık...
Biz çırpına çırpına büyürüz.
Biz aşık olduktan sonra başlar dağların, suların, göllerin, turnaların, aynaların, ormanların, eşiklerin, çatıların bizimle konuşmaya başlaması. Dünyanın bütün varlıkları bizi kendisine eşitler. Bizi bir de onlar sever. Gözyaşımızla kendi varlıklarını değerli kılarlar. Biz birden, hiç düşünmediğimiz onlarca ışıkla kuşatıldığımızı görmeye başlarız. Dünya yeni bir varoluşun kapılarını aralamaya başlamıştır.
İnsan sevince iyileşmiyor. Dünyanın kendisini sevdiği yanılsamasıyla hayal kırıklığının bütün kapılarını açıyor. Sonra ne kadar mutsuzluk şarkısı varsa hepsini yeni baştan bir de o söylüyor. Giderek her şeyin kendisine yapılmış bir haksızlık olduğuna inanmaya başlıyor. Bu, bilinçli ya da bilinçsiz, yaşamak ve sevmek arzusunu daha da büyüten bir varoluş tutkusuna dönüşüyor. Ölümün eşiğinde insanın ellerini ısıtacağı bir gönül ocağı
olmazsa, insan yaşadığına nasıl inanır!
Reklam