Gonca Gül Yıldırım
@Gonca_Gul
Kemal Sunal'In aynı isimli filmini okuyacağız zannetmiştim ancak son kısmı dışında farklı bir öykü okuyoruz. Baş karakterimiz olan Munise genç bir kızken yaşadıklarını anlatarak başlıyor kitap.
Annesinin bir arkadaşının aracılığıyla hizmetçilik işi bulan Munise geldiği köyde daha ilk geceden paranormal olaylar yaşar. Evine geri dönmek istese de "periler, cinler ve gulyabani" tarafından zaptedilmiş olan bu evden gitmesine izin verilmeyince yaşanan trajikomik olayları okuyoruz.
Cinlerin öyle garip kuralları var ki şaşmamak elden gelir değil. Döşeğinizi sereceğiniz yere de karışıyorlar, merdivenden sert inip inmeyeceğinize de, saçınızı toplayıp toplamayacağınıza da.
Kitap korku gerilim türünde görülsede korku unsuru belki de günümüz koşulları düşünüldüğünde geri planda kalmış daha çok komedi gibi. Belki yazar bile isteye böyle yazmıştır. Anadoluda günümüze kadar gelen batıl inançları eleştirmek istemiştir. Ayrıca okuduktan sonra öğrendim ki yazar bu kitabı bir okuyucusunun isteği üzerine yazılmış. Dönemin iletişim güçlüğünde bir okuyucunun yazara ulaşıp onunla iletişim kurabilmiş olması beni çok mutlu etti.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Eğer "iyi ki." cümlesinden çok "keşke." diyen biriyseniz bu kitabı okumanızı tavsiye ederim. "Keşke şöyle yapsaydım, hayatım daha güzel olurdu. Daha zengin, daha ünlü, daha başarılı olurdum..."
Hayatta kalma amacınız kalmadığını düşünün. Annenizi, babanızı, kedinizi kaybetseydiniz, sevgilinizden evlenmek üzereyken ayrılsaydınız, işinizden kovulsaydınız ve tek dayanağınız ağabeyiniz ile de görüşmeseydiniz ne yapardınız?
Nora tüm bu yaşananlar nedeniyle hayata dair umudu kalmamış olan bir kadındır. Tüm bunlar nedeniyle hayatından vazgeçer ve kitabımız burada başlar.
İntihar eden Nora gözünü Gece Yarısı Kütüphanesinde açar. Kütüphanede yüzler, binlerce sonsuz sayıda kitap vardır. Tüm bu kitaplar Nora'nın olası yaşamlarını anlatır. Örneğin sevgilisi ile ayrılmasa nasıl bir hayatı olurdu, babası ölmese nasıl olurdu, ünlü olsa nasıl olurdu? Tüm bu yaşamları bir bir deneyimleyen Nora hiçbir hayatından beklediğini bulamaz. Gerçekte de böyle değil midir zaten. Her zaman daha zengin, daha ünlü, daha başarılı olan hep en mutlu mudur? Yoksa bizi bu düşünceye iten beklentilerimiz midir?
Deneyimlediği, tüm hayatlarda aradığını bulamayan Nora kendi gerçek hayatına dönmek ister ancak dönebilecek midir?
Kitabın fazla abartıldığını düşünenler mevcut ancak bu yine beklentiyle alakalı bence. Ayrıca şunu hepimiz anlamalıyız. Yaşadığımız hayat çok zor olabilir ancak tutunacak bir dal hepimizin var ve onu yakaladığımızda asla bırakmamalıyız. Hepimizin büyüklü küçüklü hataları var ancak hiç biri hata değil. Kütüphanecinin de söylediği gibi "... bazen öğrenmenin tek yolu yaşamaktır."
Serinin 4. kitabı ancak devam kitabı olmaktan çok yan kitap niteliğinde. Şimdiye kadar okuduklarımızın öncesine gidiyoruz. 13 yıl önce güneş patlaması sonrasına. Bu nedenle bu kitapta ilk üç kitaptaki karakterlerimiz yok. Daha önce adını hiç duymadığımız karakterleri okuyoruz. Güneş patlaması sonrasında hayatta kalan insanlar küçük gruplar halinde köylerde yaşar. Bu kitapta daha çok Mark, Alec, Trina, Luna karakterlerini okuyoruz. Bu karakterlerimiz güneş patlaması sonrasında birleşir ve diğer arkadaşlarıyla birlikte yaşamaya başlar ancak diğer karakterlerimizi daha kitabın başında kaybediyoruz. Köylerinde sıradan bir gün yaşayan halk beklenmedik misafirleri ile paniğe kapılır ve ışıl virüsü ortaya çıkar. Bu kitap ile ışıl virüsünün nereden, neden ve nasıl ortaya çıkıp yayıldığını okuyoruz. Kitabın başında ışılın ortaya çıkışını ve gündelik yaşamı okumak sıkıcı geliyordu, güneş patlamasını okumak daha fazla istiyordum ancak olaylar ilerledikçe keyif almaya başladım. Trina, Mark ve Alec'e Teresa'dan fazla ısındım. Thomas'ı gözlerim aramadı değil ama gayet keyif verici bir okumaydı. Ayrıca Mark, Trina ve Alec'in sonlarını çok net şekilde okusakta onları daha fazla okumak isterdim.
Tiyatro metinlerini düz yazıya göre daha yavaş okusam da bu kitap için bu geçerli olmadı. Elime aldım ve bıraktığımda bitmişti. Türk filmi tadındaydı.
Bugüne kadar tanıdığınız bütün cimrileri unutun ve Harpagon ile tanışın. Tüm çevresinde cimriliği ile tanınan Harpagon çocuklarına dâhi cimri davranır. Öyle ki paranı mı canını mı sorusuna cevabı para olmaz yüksek ihtimalle. Evine gelen yemekli misafirler için dâhi olabilecek en ucuz menü ile kişi sayısına yetersiz gelecek şekilde hazırlatır yemeği.
Parayı o kadar sever ki Harpagon, zengin ve sevmediği biriyle evlendirmek isterken kendisi ise genç ve güzel ancak fakir olan bir kızla evleneceğini duyurur. Tabi ki kız belli bir miktar çeyiz getirmelidir.
Harpagon ve ailesinin yaşamı komik ama aynı zamanda gerçekçilikle eleştirilmiş, güldürürken düşündürüyor okuyucuyu. Tiyatro metni okumaya yeni başlayacak olanlar için doğru seçim.
Kitap mektup türünde olmasaydı belki de daha çok sevebilirdim ancak bayıldım dememe sebebim sanırım karakterlerin nankör oluşu ve duyguların altının doldurulması olması. Baş karakterimiz olan Handan çevresi tarafından zeki, öğrenmeye açık, dönemin ilerisinde olan genç bir kızdır. Annesi, babası ve kuzeni ile birlikte yaşar. Dönemin kadınlarına göre eğitime açık olan Handan babası da onu destekleyince müzik, edebiyat demeden eğitimler alır. Onun bu yeteneğini öğrenen Nazım ona öğretmenlik yapmak ister. Nazım genç, yakışıklı, sosyalist ve idealisttir. Dersler ilerledikçe Handan Nazıma karşı sadece öğretmen-öğrenci ilgisini hissetmediğini fark eder ancak Nazım ona onun istediği şekilde davranmaz. Nazım derslere gelmemeye başlar. Bu sırada babası yaşında bir adam olan Hüsnü Paşa'da evlilik teklifi alan Handan bu teklifi kabul eder. Bunu öğrenen Nazım ise aşkını ilan eder ancak Handan'dan olumlu bir cevap alamaz. Reddedilen Nazım intihar eder. Handan'ın kuzeni Neriman ise bu dönemde Refik Cemal ile evlenir. Hüsnü Paşa ise Handan'ı çok sevdiğini söylediği halde onu sürekli aldatır ve affedilir. Bu dönemde Refik Cemal ile sohbet etmeye başlayan Handan belkide terk edilmenin etkisiyle kuzeninin kocasıyla yakınlaşır. Menenjit olan Handan'a Refik Cemal refakat eder. Geçirdiği ikinci nöbette hayatını kaybeder Handan.
Konu ilgi çekici gibi olsa da duygular bence çok eksik. Örneğin Handan'ın Nazımı unutuşu. İlk aşkını iki günde silip atabildi. Nazım'ın ölümünden adam akıllı bahsetmiyor bile. Onun dışında aldatıldığını kocasıyla açık açık konuşuyor ama bu kadar. Ya da Neriman ne yaşıyor? Kardeşi gibi olan kuzeni ve kocasının ihanetine uğruyor. Duygular tam anlamıyla yansıtılmış olsaydı beğenebileceğim bir kitap.
