“Ancak her şeyini kaybettikten sonra, gerçekten özgür olursun.”
“Her gün işe gidiyorsun. Akşamları erken uyuyorsun ve bunun karşılığında aldığın tek şey koltuk takımı. Gerçekten acınası bir durumdasın.”
Ağrı-ağrı haqqında canlı bir təsəvvürdür. Bu təsəvvürü dəyişmək üçün iradənə güc ver, onu kənara at, şikayət etmə. Ancaq bu zaman ağrı öz-özünə yox olur.
Mən heç zaman anlamadım ki, insanlar öz ürəklərinin istəyinə görə başqalarına necə bu cür laqeydliklə acı verə bilirlər. Kim dedi ki, öz ürəyinin səsini dinləmək yaxşıdır? Bu sırf eqoizmdir, hər şeyi öz ehtiraslarına tabe etmək cəhdidir.