Derin ıstıraplar içinde gömülen insanlar yapılması gereken işleri zamana yaymayı veya ertelemeyi tercih ederler. Bu insanların zihinsel yetileri bir süreliğine sekteye uğrar. Eyleme geçmek onları korkutur; sessizce yataklarına uzanmayı ve kocakarıların dediği gibi "acılarını beslemeyi" yani dertleri üzerine düşünüp hülyalara dalmayı yeterli görürler.
"Bu ihtiyar ciddi suçların dehası, " dedim kendi kendime. "Yalnızlıktan kaçıyor. O, kalabalıkların adamı. Onu takip etmem sonuç vermez, hakkında bir şey öğrenmem mümkün değil..."