Güz geldi yine, mavi mavi kokar ellerin,gözlerin iyice bir yeşil olur.Toprağa düşen yağmur damlası olursun da içime ferahlık vermessin.Gülüşün damlar yüreğinden kahverengi yaprakların üstüne, bir merhaba bile demessin bana.Ben seni özlerim, gelirsin de bir seviyorum seni demessin bana.Yürürüz uzun uzun sessizliğin sohbetleriyle…
“Sonra gittin. Beyaz bir küf büyüdü evde, tersten yağan kar gibi. Keşke dünya toz şekeri ile kaplı olsaydı. Çocuk oldum sonra ağladım, yağmur bile beni ayıpladı.”