Gözde Aydın
@GozdeAydinErduvan
Solvej Balle’nin Hacim Hesabı serisinin ilk cildini az önce bitirdim ve farklı hislerle kapağı kapattım. Roman, Tara Selter’in aynı günü sürekli tekrar eden bir döngüye sıkışmasıyla başlıyor. Bu sadece bir “zamanda sıkışma” motifi değil; insan öznenin süreklilik algısını doğrudan sorgulayan deneysel bir yapı.
Zaman, kimliğin ve anlamın temel taşı. Balle, bu akışı durdurarak soruyor: Zaman akmadığında kimlik nasıl var olabilir? Tara’nın deneyimi, zamanın ilerlememesinin hayatın anlamının çökmesine ve öznenin kendi hikâyesini kuramamasına yol açtığını gösteriyor. Bir de geleceğin yokluğu ve zamanın akmayışı, hayatın amacını içi boş bir kavrama dönüştürüyor, amacın yokluğu da insanın kimliğini erozyona uğratıyor. Bu noktada Hacim Hesabı, yalnızca kurgusal bir zaman anomalisi değil, insanın anlam üretme kapasitesine dair kuramsal bir sorgulama olarak da okunabilir. Ayrıca, Tara’nın gerçekliğinin başkaları tarafından doğrulanamaması, gerçeklik ve kimlik ilişkisini öne çıkarıyor: Gerçek, bireysel mi yoksa kolektif bir uzlaşı mı?
Özetle, birinci cilt, zaman, kimlik ve gerçekliğin sınırlarını test eden ve modern kimlik kuramına dolaylı göndermeler yapan bir metin.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Annesiyle meselesi olan her kadinin kitabi bir cirpida, yurek agrisiyla okuyacagindan hic suphem yok. Ben de bu sekilde bitirdim kitabi. Bitmeyen bir savas anne, bizzat yasadigim icin kitap beni cok etkiledi. Aslinda anneler belki dusundugumuz kadar saf, gunahsiz degillerdir. Kitabin adini nedense "Annem Öldü Mü?" Olarak yerlestirmisim zihnime. Bitirince fark ettim, annem oldu mu kitabin adi. Yani annem oldugunde gibi bir anlamla mi degerlendirmek gerekir acaba? Ancak ingilizcesi de "Is mother dead". Yine soru isareti yok. Her neyse, bilemiyorum. Belki de gereksiz bir detay. ne olursa olsun 
Vigdis Hjorth kuzey edebiyatinin sahane kalemlerinden. Dilerim pek cok kitabi daha dilimize cevrilir.
Vigdis Hjorth kuzey edebiyatinin sahane kalemlerinden. Dilerim pek cok kitabi daha dilimize cevrilir.
Kitap yapay zekanin hayatimizda ne kadar yer bulacagini, etik kullanimi, insanin ölümlü oldugu gercegini tek potada cok sakin bir duyguyla aktariyor. Daha evvel okudugum hicbir kitaba benzemiyordu, cogu yerinde durup dusundurten bir icerigi var. Hayatta en sevdigim birinin ölümunden sonra, onun robot bir versiyonunu olusturup birlikte omur gecirmek ister miyim, bu robot gercekten o kisinin yerini gecebilir mi, gerceklik nedir gibi sorular uyandirdi aklimda. Cok ilginc ve farkli dusunmeme vesile oldugu icin kitabi begendim.
Insani derinden sarsan, bagimliligi tum ciplakligiyla yansitan bir kitap olmus. Serinin son kitabindaki inisler cikislar ve tum bunlarin otobiyografi olmasi hayatin gercekligini cam gibi gozler onune seriyor. Tove'nin partnerlerinin ondan faydalanma sekli insanin midesini bulandiriyor. Ozellikle Carl tam bir ruh hastasi, nitekim sonu da olmasi gerektigi gibi oluyor. Tum bu cokusleri yasadiktan sonra Tove'nin intihari ise kalp kirici. Hayatina dair daha detayli bir okuma yapma istegi yaratti kitaplari bende.
Spoiler Icerir1000Kitap
Kitap dongusel bir zaman kavraminda ust uste katmanlanmis bir anlati sunuyor. Kitabin sonralarina dogru geldigimde zaman/katman algimi bir miktar kaybetmis de olsam konunun merkezindeki erkek olma meselesi bence cok vurucu sekilde ele alinmis. Enero'nun gecmisinde goz yumdugu taciz vakasi ve arkadasinin partneriyle yasadigi gizli iliski, vatozun oldurulme sekli ve sonradan vicdanen rahat edilemeyerek nehre yeniden birakilmasi oldukca sembolik. Erkeklerin duyguyu yasama bicimi olarak sectikleri siddet kitabin ilk basindan sonuna kadar hakim. Siomara'nin kizlari oldu mu diye anlamak icin ugrastim ama zaman dongu algimi burada kaybettim. Ilk defa okudugum bir yazardi ancak dil ve kurgu cok incelikliydi. Herkesin bir cirpida okuyabilecegini ancak ayni seviyede keyif alamayacagini dusunuyorum.