Yazar:
Tove Ditlevsen
Çevirmen:
Leyla Tamer
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 38 dk.
Sayfa Sayısı:
128
Basım Tarihi:
30 Eylül 2024
İlk Yayın Tarihi:
1971
Yayınevi:
Monokl Yayınları
Orijinal Adı:
Gift, (Københavnertrilogi #3)
ISBN:
9786057072276
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Kendime not...
Kopenhag Üçlemesi
Çocukluk,Gençlik,Bağımlılık...
Tove Ditlevsen in kaleme aldıgı otobiyografik bir dizin...
Tove Ditlevsen Danimarka'lı bir yazar ,ancak yaşamı boyunca kendisiyle kavgalı ,yalnız,dört evlilik, iniş çıkişli bir yaşam ve uyuşturucu bağımlılığı... Elli sekiz yaşında intiharla yaşamıni sonlandırıyor...
Çocukluk kitabında; yoksul bir ailede dogup on dört yaşına kadar olan bölüm anlatılıyor.Sevgisiz bir anne,işçi bir babanın kızı, her yerde yalnız ... Ama hayal gücü yüksek ve ilk şiir denemeleri oluşmaya başlıyor...
Gençlik kitabı ; ergenlik, kendini kabul ettirme,erkeklerle ilk deneyimler( o günun koşullarinda gençler oldukça cüretkar) 14 yaşında ,para kazanmaya ve evin giderlerine ortak olmaya başlıyor... 18 yaşında evden ayrılıp şiirlerine,yazarlık düslerine yogunlasıyor... Bu dönem kendini kabul ettirmek ve özgürlük mücadelesi ile geçiyor...
Bağımlılık üçüncu kitap en zor olanıydı... artık tanınmış bir yazar romanları basılıyor başından dört evlilik geçiyor, üçüncü evliliği sırasında uyuşturucuyla tanışıyor... ve yaşamının sonuna kadar hiç kurtulamıyor...
Bir kadının; toplumda var olma mücadelesi oldukça etkileyiciydi... daha önce Danimarka'lı bir yazarın kitabını okumamıştım... Ben severek ve üzülerek okudum üçlemeyi... isterseniz okuma listenize alın, herkese keyifli okumalar...
Belki biraz spoiler...
Tove Ditlevsen in kaleme aldıgı otobiyografik bir dizin...
Tove Ditlevsen Danimarka'lı bir yazar ,ancak yaşamı boyunca kendisiyle kavgalı ,yalnız,dört evlilik, iniş çıkişli bir yaşam ve uyuşturucu bağımlılığı... Elli sekiz yaşında intiharla yaşamıni sonlandırıyor...
Çocukluk kitabında; yoksul bir ailede dogup on dört yaşına kadar olan bölüm anlatılıyor.Sevgisiz bir anne,işçi bir babanın kızı, her yerde yalnız ... Ama hayal gücü yüksek ve ilk şiir denemeleri oluşmaya başlıyor...
Gençlik kitabı ; ergenlik, kendini kabul ettirme,erkeklerle ilk deneyimler( o günun koşullarinda gençler oldukça cüretkar) 14 yaşında ,para kazanmaya ve evin giderlerine ortak olmaya başlıyor... 18 yaşında evden ayrılıp şiirlerine,yazarlık düslerine yogunlasıyor... Bu dönem kendini kabul ettirmek ve özgürlük mücadelesi ile geçiyor...
Bağımlılık üçüncu kitap en zor olanıydı... artık tanınmış bir yazar romanları basılıyor başından dört evlilik geçiyor, üçüncü evliliği sırasında uyuşturucuyla tanışıyor... ve yaşamının sonuna kadar hiç kurtulamıyor...
Bir kadının; toplumda var olma mücadelesi oldukça etkileyiciydi... daha önce Danimarka'lı bir yazarın kitabını okumamıştım... Ben severek ve üzülerek okudum üçlemeyi... isterseniz okuma listenize alın, herkese keyifli okumalar...
Belki biraz spoiler...Başlıksız
Kitabın son sayfasını çevirdim, kapattım. Arkama yaslandım ve derin bir nefes aldım. Şimdi ben bu bildiklerimle yaşamaya nasıl devam edeceğim dedim. Pişmanlık mıydı bunun adı? Tove’un dünyasına hiç girmemiş olmayı mı dilemiştim? Hayır, tüm şaşkınlığıma, yürek sızıma rağmen bu hikayeyi okuduğum için çok mutluydum.
Otobiyografik eserleri okumaya bayılıyorum. Bu alanın başarılı isimlerinden kabul edilen 
Elena Ferrante ’yi henüz kimse gönlümün tahtından indiremese de bu seriyi de büyük bir heyecanla okudum. Çocukluka yaptığım incelemem de belirttiğim gibi, bu seriyi anlatımdaki açıklık ve yalınlık bakımından benzemesi sebebi ile Annie Ernaux eserleri ve Elena Ferrantenin Napoli Romanları serisi ile kafamda kıyaslayarak okudum. Bağımlılık’ı ilk iki kitaptan çok daha fazla beğendim. Yazar cümlelerdeki açıklığın ve anlam derinliğinin dozunu öyle bir artırmış,vitesi öyle bir yükseltmiş ki az daha 
Annie Ernaux ’u yakalıyormuş.
Yazarın evliliği ile devam ediyor kitap. Yazarlık hayallerine kavuşmak için basamak olarak kullandığı, ki bunu açıkça söylüyor, şiirlerini gönderdiği yayınevinin ellilerindeki editörü ile evleniyor. Eserin devamında genel olarak inişli çıkışlı evlilikler, annelik, kürtaj gibi konular yer alıyor.
Asıl kırılma Doktor Carl’un Tove’u yavaş yavaş uyuşturcu bağımlısı yapması ile başlıyor. Yazarın intihar ettiğini kitabın arka kapağından okumasam Tove gibi aslında güçlü olan birinin bu illetten birgün kurtulabileceğini umabilirdim fakat Tove bu düğümü hiç bir zaman aşamıyor. Umabilirdim diyorum çünkü Tove’u yaşama bağlayan çok güzel şeyler var; eşine duyduğu sevgi, çocuğu ve çocukluğundan beri hayalini kurduğu yazarlık mesleği. Tabiri caizse “psikopat” bir doktorun eline düşmese her şey onun için çok farklı olabilirmiş.
Şunu söylemeliyim ki; daha evvel bir bağımlıdan
Elena Ferrante ’yi henüz kimse gönlümün tahtından indiremese de bu seriyi de büyük bir heyecanla okudum. Çocukluka yaptığım incelemem de belirttiğim gibi, bu seriyi anlatımdaki açıklık ve yalınlık bakımından benzemesi sebebi ile Annie Ernaux eserleri ve Elena Ferrantenin Napoli Romanları serisi ile kafamda kıyaslayarak okudum. Bağımlılık’ı ilk iki kitaptan çok daha fazla beğendim. Yazar cümlelerdeki açıklığın ve anlam derinliğinin dozunu öyle bir artırmış,vitesi öyle bir yükseltmiş ki az daha Annie Ernaux ’u yakalıyormuş.
Yazarın evliliği ile devam ediyor kitap. Yazarlık hayallerine kavuşmak için basamak olarak kullandığı, ki bunu açıkça söylüyor, şiirlerini gönderdiği yayınevinin ellilerindeki editörü ile evleniyor. Eserin devamında genel olarak inişli çıkışlı evlilikler, annelik, kürtaj gibi konular yer alıyor.
Asıl kırılma Doktor Carl’un Tove’u yavaş yavaş uyuşturcu bağımlısı yapması ile başlıyor. Yazarın intihar ettiğini kitabın arka kapağından okumasam Tove gibi aslında güçlü olan birinin bu illetten birgün kurtulabileceğini umabilirdim fakat Tove bu düğümü hiç bir zaman aşamıyor. Umabilirdim diyorum çünkü Tove’u yaşama bağlayan çok güzel şeyler var; eşine duyduğu sevgi, çocuğu ve çocukluğundan beri hayalini kurduğu yazarlık mesleği. Tabiri caizse “psikopat” bir doktorun eline düşmese her şey onun için çok farklı olabilirmiş.
Şunu söylemeliyim ki; daha evvel bir bağımlıdanBağımlılığın Gölgesinde Bir Hayat …Tove Ditlevsen 'in Kopenhag Üçlemesi'ni bitirdiğimde, özellikle son kitap Bağımlılık’ın ardından üzerimde bıraktığı o yoğun hissi atmak kolay olmadı. Gerçekten çok sevdiğim, beni derinden etkileyen bir okuma deneyimiydi. Üç kitabı art arda okumak, bir hayatın katmanlarını – o saf çocukluk hayallerinden gençlikteki arayışlara ve nihayetinde yetişkinliğin acımasız gerçeklerine – adım adım takip etmek gibiydi.
İlk iki kitap, Çocukluk ve Gençlik, Tove'nin Kopenhag'ın işçi sınıfı mahallelerindeki zorlu başlangıcını, ailesiyle olan karmaşık ilişkisini ve her şeyden önemlisi, o küçücük yaşlardan itibaren içinde yanan yazma tutkusunu, edebiyatla var olma arzusunu o kadar canlı anlatıyor ki... O kitaplarda, tüm zorluklara rağmen hayata tutunmaya çalışan, kendini ifade etmenin yolunu yazmakta bulan genç bir kadının umutlarını ve direncini görüyorsunuz. Yazarlık onun için bir kaçış, bir kimlik arayışıydı adeta.
Ama sonra Bağımlılık geliyor ve işler bambaşka bir yöne evriliyor. Bu son kitap beni gerçekten sarstı. İlk iki kitaptaki o naif umutların yerini, yetişkin hayatının karmaşası, evliliklerin getirdiği hayal kırıklıkları, annelik ve hepsinden önemlisi, reçeteli ilaçlara olan yıkıcı bağımlılık alıyor. Tove'nin o acımasız dürüstlüğü burada zirveye çıkıyor bence. Bağımlılığın bir insanı, özellikle de yaratıcı bir zihni nasıl ele geçirdiğini, onu nasıl tükettiğini, kendi benliğinden nasıl uzaklaştırdığını bu kadar içeriden, bu kadar sansürsüz okumak çok zordu ama bir o kadar da önemliydi.
Bağımlılık’ta, Tove'nin yazar kimliği ile bağımlı kimliği arasındaki o korkunç çatışmayı iliklerime kadar hissettim. Yazma arzusu hala orada bir yerlerde duruyor ama bağımlılığın getirdiği o sisli dünya, o fiziksel ve ruhsal çöküş, yaratıcılığını nasıl baltalıyor, ilişkilerini nasıl zehirliyor...Hayata Dair
Tove Ditlevsen 'in Kopenhag Üçlemesi'ni bitirdiğimde, özellikle son kitap Bağımlılık’ın ardından üzerimde bıraktığı o yoğun hissi atmak kolay olmadı. Gerçekten çok sevdiğim, beni derinden etkileyen bir okuma deneyimiydi. Üç kitabı art arda okumak, bir hayatın katmanlarını – o saf çocukluk hayallerinden gençlikteki arayışlara ve nihayetinde yetişkinliğin acımasız gerçeklerine – adım adım takip etmek gibiydi.
İlk iki kitap, Çocukluk ve Gençlik, Tove'nin Kopenhag'ın işçi sınıfı mahallelerindeki zorlu başlangıcını, ailesiyle olan karmaşık ilişkisini ve her şeyden önemlisi, o küçücük yaşlardan itibaren içinde yanan yazma tutkusunu, edebiyatla var olma arzusunu o kadar canlı anlatıyor ki... O kitaplarda, tüm zorluklara rağmen hayata tutunmaya çalışan, kendini ifade etmenin yolunu yazmakta bulan genç bir kadının umutlarını ve direncini görüyorsunuz. Yazarlık onun için bir kaçış, bir kimlik arayışıydı adeta.
Ama sonra Bağımlılık geliyor ve işler bambaşka bir yöne evriliyor. Bu son kitap beni gerçekten sarstı. İlk iki kitaptaki o naif umutların yerini, yetişkin hayatının karmaşası, evliliklerin getirdiği hayal kırıklıkları, annelik ve hepsinden önemlisi, reçeteli ilaçlara olan yıkıcı bağımlılık alıyor. Tove'nin o acımasız dürüstlüğü burada zirveye çıkıyor bence. Bağımlılığın bir insanı, özellikle de yaratıcı bir zihni nasıl ele geçirdiğini, onu nasıl tükettiğini, kendi benliğinden nasıl uzaklaştırdığını bu kadar içeriden, bu kadar sansürsüz okumak çok zordu ama bir o kadar da önemliydi.
Bağımlılık’ta, Tove'nin yazar kimliği ile bağımlı kimliği arasındaki o korkunç çatışmayı iliklerime kadar hissettim. Yazma arzusu hala orada bir yerlerde duruyor ama bağımlılığın getirdiği o sisli dünya, o fiziksel ve ruhsal çöküş, yaratıcılığını nasıl baltalıyor, ilişkilerini nasıl zehirliyor...Edebiyat
Kopenhag Üçlemesi
Tove Ditlevsen’in seri kitap derlemesinin ilk kitabı olan ‘Çocukluk’ kitabında; Tove Danimarkalı işçi bir ailenin iki çocuğundan birisi olarak başladığı hayatının ilk 14 yılını bu kısımda paylaşıyor.
Anne kelimesini içselleştiremediği, annesinin onu sevmediği ve dokunmadığı bir perspektifi bize ajite etmeden, yalın ve sade bir şekilde anlatıyor.
Babasının sendikalı bir direnişçi oluşunu, düzensiz iş hayatı gibi pek çok ögeyi bir çocuk gözüyle anlatıyor.
Küçük yaşlarda başlayan yazma sevdası ve gizlice tuttuğu şiir defteri ile yaşadığı bu 14 yıllık serüvenini gözler önüne seriyor.
İkinci kitabı olan ‘Gençlik’ serinin okusakta geçsek dediğimiz, kadın erkek ilişkileri ve ikinci dünya savaşı yıllarının gölgesinde geçen bir yaşantıdan bahsediyor. Bu kısım bence bu yüzden arada kalmanın etkisiyle geçiştirme kitabı. Ergenlikle birlikte, kendine olan farkındalığı ve karşı cinse olan merakı artıyor. Sanatçı kimliğini bulma çabası, kendini kanıtlamaya çalışırken savruluşu fakat her şeye rağmen yoluna azimle devam edişi konu edilmiş.
Serinin son kitabı olan ‘Bağımlılık’ ise; yetişkin bir kadın ve yavaş yavaş tanınmaya başlayan bir yazar olarak Tove Ditlevsen’in içine düştüğü bağımlılığı ve bağımlılık nedeniyle git gide dibe yuvarlanmasını okuruz. Burada Tove’un hayatına giren erkekler, evlilikleri ve çocuklarına ilişkin kesitler var. Ancak yine Tove’un içsel halleri ile. Kitapta tek zorlandığım kısım gelmeyen madde bağımlılığı. ‘Hadi artık Tove ne zaman başlayacaksın’ dediğim anlar oldu. Başarılı bir kadın olmasına rağmen kendisini bir erkeğin gölgesinde daha güvenilir ve mutlu olduğunu hissetmesi; aslında çocukluğunda ona mahrum edilmiş hislerin bu şekilde ortaya çıkıyor olmasına bağlı. Çünkü bu başarı ona yetmiyor, hatta şöyle diyor.
“bazen,” diyorum,
Herkese merhaba!
Kopenhag Üçlemesi bitti. Üçlemenin tamamını hem dilinin yalınlığı ve akıcılığı hem de anlatılanların gerçek ve doğal oluşu sebebiyle beğenmekle birlikte, serinin son kitabı olan "Bağımlılık"ın, "Çocukluk" ve "Gençlik" isimli ilk iki kitaba göre dili daha akıcı, heyecan ve merak unsuru daha ileri seviyede, her açıdan dozu daha yüksek bir kitap olduğunu söyleyebilirim.
Tam adı Tove Irma Margit Ditlevsen olan yazarımız, Bağımlılık adını verdiği bu üçüncü kitapta, ta çocukluktan beri hayalini kurduğu şairlik/yazarlık idealini artık tam manasıyla hayata geçirdiği, kendi ayakları üzerinde durma isteğini gerçekleştirdiği, sevdiği erkeğe kavuşup kendi yuvasını kurduğu ve o hep tatmak istediği annelik duygusunu tattığı yaşlarını anlatıyor. Ne var ki, biraz da anlık duygusal tepkilerle ya da sığınacak bir liman gibi görerek yaptığı dört evliliğinde de aradığı mutluluğu tam manasıyla bulamıyor. Hatta üçüncü evliliğinde bir şekilde kendisini uyuşturucu bataklığının içerisinde buluveriyor.
Daha önce bir bağımlının bağımlı olma sürecini direkt kendi ağzından hiç okumamıştım. Bu nedenle, bu kitabın bendeki etkisi oldukça fazla oldu. Yazarla birlikte o sürecin her anına bizzat şahit olmak gerçekten ürkütücü. Bu yönüyle Bağımlılık, Victor Hugo'nun Bir İdam Mahkûmunun Son Günü isimli eserini çağrıştırdı bana; zira o kitapta da idamla cezalandırılan bir mahkûmun, idama giden sürecini anbean müşahede ediyorsunuz.
Yazarımız Tove Ditlevsen, 1976 yılında 58 yaşındayken intihar ederek hayatına son veriyor. Üçlemenin tamamına baktığımızda, aslında çocukluktan itibaren Tove'nin hayatında hep bir şeylerin eksik olduğunu, etrafındaki insanlar tarafından gerçek manada anlaşılmadığını, -en azından- kendi ayakları üzerinde duruncaya kadar maddi sıkıntılar yaşadığını, yetişkinlik
Bağımlılıkİnsan ve Duygular
Çocukluk ve Gençlik kitaplarında gördüğümüz yaralar, Bağımlılık’ta yetişkinliğin kırılganlıklarıyla birleşiyor. Tove Ditlevsen’in Bağımlılık kitabı, yetişkinliğin kırılganlıklarını ve insanın kendi karanlığıyla mücadelesini anlatıyor. Bağımlılığı sadece maddeyle değil, aşk, onay ve kabul görme ihtiyacıyla kurulan ilişkiler üzerinden de gösteriyor. Karakterin iç dünyasına öyle bir yaklaşım var ki, okurken hem empati kuruyor hem de kendi bağımlılıklarımızı fark ediyoruz.
Ditlevsen’in yalın ve keskin dili, kitabı hem içten hem de çarpıcı kılıyor. Okudukça yalnızlığın, kırılganlığın ve boşluğun ağırlığını hissediyor, bir yandan da insanın kendiyle ve dünyayla mücadelesine tanık oluyoruz. Bu kitap, kendi karanlığımızla yüzleşmemizi sağlayan bir yolculuk gibi. Okumayı düşünenlere tavsiye edilir.
Kopenhag Üçlemesi, yalnızca bir hayat hikâyesi değil; kırılgan bir ruhun, suskun bir çocuğun ve yaralı bir kadının içerden anlatımı. Tove Ditlevsen, Çocukluk, Gençlik ve Bağımlılık bölümlerinde kendi hayatını anlatırken okuru bir tanık değil, neredeyse bir sırdaşa dönüştürüyor. Satırlar ilerledikçe insan, anlatılanların başkasına ait olmasına rağmen kendine dokunduğunu fark ediyor; çünkü anlatılan şey yalnızca yoksulluk, sevgisizlik ya da bağımlılık değil, görülme ve sevilme ihtiyacı.
Üçlemenin en sarsıcı yanı, yazarın kendine karşı acımasız bir dürüstlükle yaklaşması. Kendini aklamaya çalışmıyor, hatalarını romantize etmiyor. Bu yalın ve soğukkanlı anlatım, duyguyu bastırmak yerine daha da derinleştiriyor. Özellikle Çocukluk bölümünde hissedilen dışlanmışlık ve sessiz öfke, insanın içine yerleşiyor; Gençlikte umutla hayal kırıklığı arasındaki savruluş tanıdık geliyor; Bağımlılıkta ise okur, yazarın kendi hayatına tutunmakta zorlanışını çaresizce izliyor.
Bu kitapları okurken insan sık sık durup nefes alma ihtiyacı hissediyor. Çünkü Ditlevsen’in anlattıkları bağırmıyor ama ısrarla içte yankılanıyor. Onun kelimeleriyle karşılaşmak, bir edebi metin okumaktan çok, birinin size hayatının en kırılgan yerlerini açmasına benziyor. Bazen rahatsız edici, bazen çok tanıdık, ama her zaman samimi.
Kopenhag Üçlemesi sonunda bitti. Daha fazla etkileneceğim bir son kitabı olamazdı herhalde. Yazarın artık yetişkinlik dönemini takip ediyoruz burada. Evleniyor, çocukları oluyor. Bir uyuşturucu bağımlısına dönüşüyor ve bu sürecin nasıl şekillendiğini okuyoruz. Kitabın uyuşturucuyla ilgisi olduğunu aslında tahmin ediyordum ama ilk iki kitapta yazarı öyle çok sevip bağ kurdum ki belki uyuşturucuyla ilgili bir şeyler yoktur diye ümit ettim saçma bir şekilde :) Okurken dehşete düştüm resmen. Yazarın hem kendini hem çevresindeki insanları bu kadar dürüst, şeffaf şekilde anlatması, bunlarla yüzleşme şekli o kadar etkileyiciydi ki hâlâ kitabı düşünüyorum. İyi ki yazarla tanışmışım ve umarım diğer kitapları da dilimize çevrilir.
Insani derinden sarsan, bagimliligi tum ciplakligiyla yansitan bir kitap olmus. Serinin son kitabindaki inisler cikislar ve tum bunlarin otobiyografi olmasi hayatin gercekligini cam gibi gozler onune seriyor. Tove'nin partnerlerinin ondan faydalanma sekli insanin midesini bulandiriyor. Ozellikle Carl tam bir ruh hastasi, nitekim sonu da olmasi gerektigi gibi oluyor. Tum bu cokusleri yasadiktan sonra Tove'nin intihari ise kalp kirici. Hayatina dair daha detayli bir okuma yapma istegi yaratti kitaplari bende.
Bagimlilik
kesinlikle uclemenin en guzel ve sasirtici kitabiydi. asla beklemiyordum. tove bagimliligin bircok yonunu anlatiyor sanki siradan seylermis gibi. otobiyografik oldugu icin o kadar dogal ve akiskan gelisiyor ki hikaye sanki film izliyor gibiydim. bagimliligin her turlusunun nasil insani savurdugunu gordum. etkileyici.
Yazar Hakkında
Tove DitlevsenYazar · 4 kitap
Tove Irma Margit Ditlevsen Danimarkalı bir şair ve yazardı. Çeşitli türlerde yayınlanmış çalışmalarıyla, ölümünde Danimarka'nın en tanınmış yazarlarından biriydi.
