Gözde nur günaydın
@Gozdebenim
Yaz mevsimindeyiz ve hava sicak, tipki ölü kiz yoluma çiktiginda bir sekilde bu kitabi yazmaya basladigim 16 Kasim 1986 sabahina benziyor. Artik kirk yasindayim ve o kizin ve o zamandan beri ülkemde öldürülen binlerce kadmnin tersine, hâlâ yasiyorum.
Sadece sans eseri.
Reklam
Söyleyecek bir seyin olmadiginda dinlemek ne kadar yorucu, diye düsünüyor belli belirsiz. Kendisi konusurken Andreas da böyle mi hissediyordu acaba? Gevezelik ettiginde adam kendini böyle mi hissediyordu?
Bu gerçekten ender bir olaydi. Hayatimda bana sunulan bir seyi ilk ve tek kez reddettigimi söylemenin abarti oldugunu düsünmüyorum. Benim mutsuzlugum, hayir diyemeyen insanin mutsuzluguydu. Bana sunulan bir seyi geri çevirirsem, karşımdaki kisinin kalbiyle benim aramda asla sonsuza kadar onarilmayacak derin bir yarik açılacağı korkusuyla yaşamıştım. Yine de o anda vücudum tutkuyla morfini istese de reddettim. Yosiko'nun "ilahi cehaleti"mi beni etkilemisti acaba?... bağımlılığım tam o anda bitmis olabilir mi?..
