Çocukken güneş olmak isterdim,
Sonra anladım ki en iyisi çocuk olmak.
Çünkü güneşten sıcaktı kalbim.
Büyüdüm derken, yaşam denen ayazda üşüdüm.
Soğudu buza döndü kalbim.
Ne "güneş" olabildim,
Ne "çocuk" kalabildim.
Özdemir Asaf
"Yastığım soğuk, söndü tüm ışıklar
Çocukluğum buruk, elde kaldı sonbahar Uzansam tutardım belki de bir ucundan ama
Dokunsam kaçardı bütün mutluluklar."