Arzu Demirel
@Grihucrem
Okurum. Yazarım. İzlerim.
Bu kadının elini öpebilmek için, her şeyi göze alabilecek gücü, her şeyi fethedebilecek istemi, her şeyi yapabilecek gözüpekliği duyar içinde. Giysisinn eteği yere sürtünüp de kirlenmesin diye açtığı yosma bacaklarına bakmayı bile güç göze alabilmektedir. O bu kadını elde edebilmek için neler yapabileceğini düşlerken, kadın onu bir sokağın köşesinde durdurur, evine gelmek isteyip istemediğini sorar.
Adam başını çevirir, sokağın öbür yanına geçer, hüzün içinde evine döner.
Reklam
Mezarlığa son gidişinden, bu şiddetli bunalıma neden olan sahneden sonra, ruh acısının yerini hastalığın kaplar gibi olduğunu, Marguerite'nin ölümünü de artık eski bir şey gibi gördüğünü fark etmiştim. Varılan kesinlik bir tür avuntu yaratmıştı, sık sık gözlerinin önüne gelen karanlık görüntüyü kovmak için Armand Marguerite'le ilişkisinin mutlu anılarına dalıyor, yalnız bunları benimsemek ister gibi görünüyordu.
Onun yanına gömülen kimselerin yakınları kızcağızın kim olduğunu öğrenince, buraya gömülmesine karşı çıkacaklarını, yoksullar için olduğu gibi bu tür kadınlar için de ayrı alanlar bulunması gerektiğini söylemeye kalkmasınlar mı?
Ben bir ilkeye inanıyorum yalnız, bu ilke de şu: iyiliği eğitim yoluyla öğrenememiş bir kadının önünde, iyiliğe giden iki yol açar Tanrı; hemen her zaman böyledir; biri acı, biri de aşktır bu yolların.
Güzel bir yapıtın tümüyle yok edilişine üzülürcesine üzülüyordum bu yosmanın ölümüne.
Reklam