İnsan, varoluşu kuran değil, seyredendir. Varoluş, insan tarafından seyredilmekle anlamına ulaşır. Çünkü görünür alemde bir tek insanın gelişmiş bir bilinci vardır. Bilinç, insanı bu alemin seyircisi kılar.
Denizin dalgalarını izlerken sonsuz güzelliğine rağmen mütemadiyen kendini yenileme peşinde olduğunu düşündüm. Bazen hoyrat rüzgarla fırlatıp atıyor fazlalıklarını bazen şefkatle uğurluyor..
Bu değil midir yaşamın hakkını vermek..
Bırakabilmek, hak edeni hak ettiği şekilde..
Ve ben artık bırakmak istiyorum.. belki bırakmışımdır.. iyi ihtimallerin kıyısındayım ve artık, yaşamak umrumdadır.