Gülşen Karaboğa
@Gul_senK
6 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Biz bu hayatta ancak paylaştıkça, öğrettikçe ve öğrendikçe yaşadığımızı hissederiz.
Sayfa 69
En büyük devler çocuklardır. Yıldızlara bir tek onlar ulaşır; bulutla, yağmurla bir tek onlar arkadaş olabilirler. Onlardan bile daha güçlü, daha sevimlidirler. Gülücükleriyle eritirler adamı, ağlamalarıyla bitirirler. Yeme içmeleriyle, mırıltılarıyla sarhoş ederler. Başka kim yapabilir ki bunları? Koca adamlar bu saydıklarımın bir tekini bile yapamaz!
Biri yere düştüğünde tutup kolundan kaldırmak bu kadar mı zor? Işıl ışıl iyilik dururken, kötülüğün tarafını seçmek neden? Kalbinizde yeşil bir ağacınız, şarkı söyleyen kuşlarınız yok sizin! Sokakta gördüğünüz bir ağacın yanından yalnızca geçip gitmeyi bilirsiniz! Hayvanlara eziyet edersiniz, çocuklarınıza sevgiyle yaklaşmazsınız. Fakat hissedin! Hissedin! Kalbiniz var! Düşünün! Bir düşünün! Aklınız var! İnsan başka nasıl değişir yoksa! Sabahları güneş hepimiz için doğmuyor mu, niçin karanlıkta kalıyor sizin kalpleriniz? Hepimiz aynı gökyüzünün altında yaşamıyor muyuz, niçin bulutlanıyor aklınız?
