Gulbz
@Gulbz
Eppur si muove
Şu anda okuduğu kitap
"Psikolojik "boşluk" yeme bozuklukları olanların tedavisinde sık rastlanan bir kavramdır."
"Bütün bu değişimler ilerleme kaydettiğimize alametti: Betty'nin yalnızlığını ve yakınlık için duyduğu açlığı başarıyla ele alıyorduk. Ona, başka bir insanın onu tamamen tanıyabileceğini ve yine de sevebileceğini göstermeyi umuyordum."
"Carlos'u kendi benliğiyle çevresel nitelik ya da etkinlikleri birbirinden ayırt etmeye zorlamıştım. Sonra da benlik dışı kısımlarla özdeşleşmekten vazgeçmesi gerekiyrodu: bunlar sevdiği ya da yaptığı ya da değer verdiği şeyleri temsil edebilirlerdi ama onun kendisi, öz varlığı değillerdi. Carlos bu "özdeşleşmeme" modelini genişleterek bedenine de uygulayabiliyordu. Bir başka deyişle, bedeni tehlikede olduğu halde kendisi, yaşamsal özü sağasağlamdı.
Konuşması boyunca beyninde dönen küçük bir mantra çarkı mırıldanıp durmuştu: "Ben işim değilim." Konuşmasını bitirip patronunun yanına oturduğu zaman da mantra sürüp gitmişti: "Ben işim değilim. Konuşmam değilim. Giysilerim değilim. Bunların hiçbiri değilim."
"Saplantı, gücünün bir bölümünü kadının varoluşunun diğer alanlarının fakirleşmesinden alıyor olmalıydı. Önce yaşamının diğer alanlarını zenginleştirmesine yardımcı olmadan onu bu saplantıdan kurtarmanın mümkün olacağından kuşkuluydum."
"Ölümcül bir hastalık nedeniyle ölümle yüzleşenler için de durum aynıdır: kimbilir kaç kişi feryat etmiştir, "Ne yazık, nasıl yaşanacağını öğrenmek için şidmiye kadar, bedenimin kanserle delik deşik olduğu şu ana kadar beklemek zorudna kaldım!"
"Eğer daha iyiye giden bir yol varsa, bu en kötüye eksiksiz bir bakışı gerektirir."
"Betty şimdi tuhaf bir paradoksa dayanan kısa süreli bir depresyona girmişti. Aramızdaki etkileşimin yakınlığı ve açıklığı onu canlandırıyordu; ama kendine bu duygunun tadını çıkarma
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Koreli "hafif depresyon" tanısı konmuş genç bir kızın terapisti ile yaptığı seanslardan oluşan kitapta, aralarında geçen her konuşma açıklıkla anlatıldığı için ana karakterin iç dünyasına girmemiz zor olmuyor. Bu da bir noktada anlattığı şeylerle bağ kurabilmemizi, yaşadığı şeyleri zaman zaman bizim de yaşadığımızın kolayca ayırdına varmamızı sağlıyor.
Sırf bu durumun kendisi, getirdiği rahatlıkla hissettiğimiz nahoş duygularla başetmeyi kolaylaştırmıyor mu?
Yerinde bir klişe ile bitireyim: Kendinizden bir şeyler bulacağınız, akıcı eğlenceli basit diliyle okuması keyifli, bir göz atın.
Being imperfect is all right and being awkward is okay. You don't have to cheer up. I can do well today, or not. It'll be an experience either way. And that's fine.
Terapi sonucu, Penny'de görülen değişimin büyük ölçüde kendisinden kaynaklanmış ve kendisi tarafından yönlendirilmiş olduğu gerçeğinde terapistler için önemli bir ders vardır, eğitimin ilk dönemlerinde bir öğretmenimin benimle paylaştığı avutucu bir düşünce şuydu: "Unutma, bütün işi sen yapamazsın. Hastanın yapılması gerekenin farkında varmasına yardım etmekle yetin ve sonra oun kendi değişme ve gelişme arzusuna güven."