Birbirlerini çok seven, çok isteyen, çok özleyen ama türlü nedenlerle birbirlerine dokunamayan, uzaktan uzağa hasretle bakan eski sevgililer gibi herkesin içinde gözlerimizle sevişiriz. Ensendeki ormandan öperim. Karnındaki incelikten. Omzundaki yaradan. Sonra gözlerimiz tekrar eski yerlerine geçer birbirinden ayrılıp. Çünkü biliriz, her yol eninde sonunda tamamlanacaktır.
Geç kalmış, önemsiz, pek kullanılmayan bir harf gibiydim dünyada. Diğer harflere yardım eder, durmadan başka harflerin yardımına koşar, oradan oraya seğirtirdim ama dünya üzerinde bir kelime bile benim adımla başlamazdı sözlüklerde..