Emine Karahan
@Gulekaciya
Gecenin karanlığına varıp ürperen ruhum seher vakti aydınlığa varmaya başlayan günün ilk kıvılcımlarıyla,ötüşen kuş cıvıltılarıyla bir daha anlıyor ,ana rahminden başlayıp kabristana doğru yol almakta olan bu otobüste hep karanlık yok . Aydınlık var ,kuşların sesi var ,zifiri karanlıktan doğan aydınlık var ...Evet yer yer bu otobüste dinlenme vakitleri de var .
Ne tuhaf ! Herkesten özenle sakladığımız en güzel yaralarımızın sebepleri en yakınlarımız iken yabancı bir el uzansın tutsun elimizden istiyoruz. Kanımızdan, canımızdan çektiğimiz muhteşem yaralarımız var iken yüzünü hiç görmediğimiz, sesini hiç duymadığımız birinin gelip kalbimizdeki ağırlıkların yerini huzura çevirceğine inanıyoruz. Kalp ne güzel sahip çıkıyor iyi niyetine, inancına...