Emine Karahan
@Gulekaciya
Gitmez bu böyle, bu böyle yürümez!
Bir gün
Durulur bu çalkantı, doğarsın güneşe.
Bakarsın gökyüzü eski bir resim gibi
Pencerede yeniden ve kitap masada,
Tasaların, kaygıların yunmuş, arınmış,
Peşkirin, çarşafın, gömleğin yanı sıra
Uçuşuyor çırpına çırpına rüzgârda.
Nerdesin alın teriyle gülen aydınlık,
Nerdesin güzel kokularla dolu gece!
Reklam
"Yeryüzünde sevenlerden daha kötü durumda olan yoktur.
Arzunun tatlı lezzetini bulduğunda,
O aşığı ağlarken görürsün her an;
Ya iştiyakından yahut da ayrılık korkusundan...
Kavuştu mu ayrılma korkusuyla ağlar,
Ondan uzak kaldı mı ,şevkinden ağlar.
Evet aşığın gözleri ,sevgilisinden ayrıldığında da yaşla dolar,
Ona kavuştuğunda da "
Arıyorum... İçimdeki yakınlığı
Yakınlıktaki içimi,içimdeki seni.
Dönüp dolaşıyorum ey aşk.
Dolaşıp duruyorum .
İnsan, yola ham ve evcilleşmemiş zalim haliyle çıktı. Zalimdi çünkü cahildi. Bilge olduğunda barışçı olacağı gibi... Zulüm ve cehalet eşleştirmesi, ayete insanın işlenmemiş ham haline (Ahzab suresi 72.ayet)vurgu yapmak için konuldu. İnsanın özelliği "biliyor" değil "öğrenebiliyor" olmasıdır. Öğrendikçe, zalim yanı eriyecek ve sürecin sonunda tam bir emanet ehli olacaktır. Yanlışa sapmadan sadece doğru yolda yürümek en yüce erdem olsaydı, secde edenler melekler değil insanlar olurdu. Yanlışlar labirentinin içinde başlatılmış bir yaşamın içinde doğruyu bulabilmek, en kutsal olan yaşamdır. İnsan bu yüzden yeryüzünün halifesi olarak atanmıştır.
