G.E
@Gulerel
Görüyoruz ama görmediğimize inandırmaya çalışıyoruz kendimizi. Susmanın günahından böyle kurtulabilirmişiz gibi. Gözümüzde maraz yok. Maraz akılda,kalpte.
Hayata karşı temkinli durmak için sebepler biriktirmiş gibiydin. Haklı gibiydin.
Bir sırrı ifşa etmek tuhaf şeydi. Sır, görünmez bir bağ gibi geriliyordu paylaştığınız kişiyle aranızda. Bundan böyle sırdaşınızı sevmeye mecbur, ondan korkmaya mahkum oluyordunuz.
Sadi Seber ise nasıl göründüğünü umursamayanların nasıl da güzel görünebileceğinin ihtişamlı bir örneği gibi karşımda duruyordu.
Oysa herkes,başı ve sonu olan bir roman sanıyordu hayatını. Bütün boşlukları dolduracağını soruları cevaplayacağını,düğümleri çözüp rahatlayacağını umarak yaşıyordu. Halbuki bir son vardı ama ne yeri ne de zamanı bilinebileceğinden, muhtemelen beklenmedik zamanda kapıyı çalıp,hepimizi bağırsakları sarkmış yaralı hayvanlar gibi ortada bırakacaktı. Er ya da geç.