Gülşah Kaya
@Gullu07
12 Haziran
78 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Hepimizin bildiği o an geldiğinde sarsıcı gerçekle yüzleşirsin;
Zamanın sandığın kadar uzun değil.
Bir doktorun gözünden hayat,
Ama bu kez hastanın yatağından anlatılıyor.
Güçlü olmakla kabullenmek arasında,
Bilmekle yaşamak arasında ince bir çizgi var.
Peki insan…
Son nefesi yaklaşırken neyi seçer?
Başarıyı mı, anlamı mı?
Korkuyu mu, kabullenişi mi?
Artık hiçbir planın anlamı yok.
Hiçbir başarı yeterli değil.
Ve zaman… ilk kez gerçekten daralıyor.
Peki o noktada insan neye tutunur?
Sevdiklerine mi, hayallerine mi… yoksa kabullenişe mi?
Ve gerçek şu:
Hayat, sonsuzmuş gibi yaşadığımız kısa bir an.
Kendini hiç bir yere ait hissetmediğin oldu mu?
Yakandan tutup kendini kapının önüne koymak istediğin zamanlar Peki?
Söyleme Bilmesinler tam da buradan yakalıyor insanı.
Kan bağı gerçekten kardeş yapar mı insanı?
Evlenip aynı çatı altında yaşamak,
Aynı duyguda buluşmak mıdır?
Peki ya kalp…
Yıllar geçse de, kırılsa da, yansa da
İçindeki o kor söner mi aşıkların?
Bu kitap, tek bir cevap vermiyor.
Farklı hayatların içinden geçerek veriyor cevapları.
Bir günde okunacak kadar akıcı fakat etkisi günler sürecek #söylemebilmesinler kitabının.
Ben kendimi dünyada her zaman yalnız hissetmişimdir.
Norveçli yazarın iç monologlardan oluşan bu romanı, insanın en büyük yarasının bazen anne ya da babasından kaynaklanabileceğini çok çarpıcı bir şekilde anlatıyor. Eğer bu yara iyileşmezse, kaç yaşına gelirsen gel hayatın boyunca onun etrafında dolaşmaya devam edebileceğini hissettiriyor.
Ailenin bir yandan iyileştirici ve koruyucu bir gücü varken, diğer yandan insanın en derin yaralarının da kaynağı olabileceğini gösteren bir hikâye. Bu yaraların çoğu çocukluk yıllarında oluşuyor ve bazen insan ömrü boyunca tamamen kapanmayabiliyor.
Roman boyunca karakterin geçmişle yüzleşmesi, insanın içindeki kırılmaların ve kapanmamış yaraların nasıl bir boşluk yarattığını düşündürüyor. Okurken insan ister istemez kendi ailesini, çocukluğunu ve içindeki sessiz yaraları sorguluyor.
Yıktı geçti...
Kitabı okurken insanın içi biraz daralıyor. Roman, okuru yalnızca bir hikâyeye değil, kendi iç dünyasına da bakmaya zorluyor.
“Ruhumun ağrısını kemiklerimde bile hissediyordum” cümlesi bunun en
Arkasına saklanarak yaptığın fedakârlıkların altında, kurban rolüne bürünmenin konforu varsa; başına gelenler için hâlâ başkalarını, olayları suçlayıp herkesin sana haksızlık yaptığını mı düşünüyorsun?
Peki ya bugün taşıdığın bu sıkıntı, bu haksızlık hissi; hayatın sana rağmen, kendini bulman için önüne çıkardığı bir fırsatsa?
O hâlde soruyu sormanın zamanı:
Bu fırsatı görüp cesaretle dönüşmeyi mi seçersin,
yoksa döngünde kalıp konfor alanından çıkmamayı tercih ederek koskoca bir hayatı heba etmeyi mi?
Bence kitabın asıl sorusu şu:
Artık kaçmayı bırakıp kendini tanımaya ve gerçekten yaşamaya hazır mısın?
Eğer aynaya bakabilecek cesaretin varsa,
kendini tam da kaybettiğini sandığın yerde bulman mümkündür.
Öyleyse…
Eğer içinde böyle bir niyet varsa,
bu kitap sana ilham olsun.
Benim için bu yolculukta keşfettiğim Ölü Ozanlar Derneği filmi de aynı şekilde ilham vericiydi.
