-Ne zaman unuttun onu?
Hiç unutmadım. Sadece alıştım yokluğuna.
- Zor olmadı mı?
Çok ama insan unutmasa da susmayı öğreniyor.
-Peki ya kalbin?
O hala onun adını fısıldıyor...
Her gece
Oblomov içini çekti:
- Ah! Bu hayat, dedi.
- Nesi varmış bu hayatın?
- İnsana rahat vermiyor. Başını derde sokuyor. Ne olur, şöyle bir yatıp uyuyabilsem... Hiç kalkmadan...