İşte o Mevsimi görebilirsin bende şimdi,
salınan birkaç Solgun Yaprak, o bile yoktur belki,
soğuktan titreyen O çıplak dallarda hani,
duyulmaz evsiz kuşların şarkı söyleyen sesi.
böyle bir günün şafağı Söküyor bende işte,
batıda ufuklar usul usul solarya batan günle,
ve hazırdır artık gecenin karanlığına bürünmeye,
her şeyi sarıp mühürleyen, ölümün ikinci benliği gece.
işte böyle bir ateşin parıltısıdır gördüğün bende,
gençliğimin Hatıraları tutunmuş küllerimde,
O küller ki tüketir bir zamanlar beslediğini,
ve yataklık eder ölüme, ölümün döşeğinde.
İyi anla bunu, anla ki güçlensin Aşkın,
şimdi gör kıymetimi, Yarın beni bulamazsın.
Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı.