En önemlisi, çocuklara bedenlerini tanımayı öğretmezler, mahremiyet bilgisi vermezler. Bizim toplumumuzda aileler tehlikenin hep dışardan geleceğini düşünür ve çocuklarına da böyle öğretirler. Sokaktaki yabancıya karşı temkinli davranmasını tembihler ama evdekilerden,aile üyelerinden korunması gerektiği öğretilmez. Oysa bakın taciz tecavüz hikâyelerine, genellikle aile içinde yaşandığını görürsünüz. Çünkü çocuğa en kolay, yasaksız,korunmasız yaklaşacak olanlar aile üyeleridir.
Reklam
Yaşamda adaletsizliğe uğradığını düşünen insanlar, özellikle de kız çocukları henüz çok küçük yaştan itibaren avukat ya da hâkim olmayı düşlerler. Büyüdükleri evlerde olmadığına inandıkları adaleti dünyada sağlamanın bir yoludur bu onlar için. Görülmeyene yüz,duyulmayana ses olmayı hayal ederler.
Çocukları arasında denge kuramayan, ilgilerini ve sevgilerini eşit dağıtmayan, sorumluluk duygusunu hissettiremeyen büyüklerin beceriksizlikleri, düşüncesizlikleri bir hayatı nasıl karartabiliyor...
Oysa inceliklerdir, ayrıntılardır güzelleştiren insanlığı. Yaşam gailesi,maddi gereklilikler bize incelikleri unutturmamalı. Çocuklar bir lokma ekmekten,bir çatıdan fazlasını isterler, buna ekmek su kadar ihtiyaç duyarlar,yani sevilmeye...
Kimse bize,"Sevip seviliyorsun,daha ne istersin?"demiyor. Çünkü önce karnımızın doyması lazım. Her ruhumuzun hem karnımızın doyurulması gerektiği pek kimsenin aklına gelmiyor.
Hani Gülten Akın'ın o şiirinde dediği gibi,
"Ah kimselerin vakti yok durup ince şeyleri anlamaya."
Reklam