e.
@Gulxendan
Avareyim, asudeyim, yorgunum
Şu anda okuduğu kitap
Merheba canîk û camêrno,
Helbest cimbûşa rengan a jiyanê ye. Mirov nikare tenê bi yek pênaseyê helbestê rave bike. Lewre helbest xwediyê hezar wateyan e. Helbest, neynika hundirê mirov e, ya girîng ew e ku mirov çawa lê binêre. Her kes dikare çar pênc risteyan birêse û bibêje ev helbest e lê tu bi van nabî helbestvan. Wate her kes nikare bibe helbestvan. Li gor nêrîna min nivisandina helbestan qabiliyeteke xurt dixwaze. Belê belê... Ehmed Huseynî, helbestvanê gewre ya wêjeya kurmancî ye. Kesekî rewşenbîr û zana ye. Hunerê ne tenê bo hunerê dike, hunera xwe ji bo milletê xwe jî didomîne. Xwedê hêz û quwetê bide wî û qelema wî .Berhema li ber destê min bi giştî helbest, gotar, ceribandin û hevpeyvînên wî dihewîne, kitêb ji hezar rupelê pêk tê. Ehmed Huseynî bixwe helbest e, xwîna ku di demarê wî de diherike jî ji bo wî bûye hibr. Dema ku em bala xwe didin helbestên wî her çiqas bi kêşeya serbest hatibe nivîsandin jî li gor helbestên iroyîn, xwediyê wateyeke kûr e û çêjeke bêhempa di nav xwe de dihewîne. Her wiha bêhna wêjeyê jê tê ku ev bi me dide nîşan Huseynî, di warê helbestê de qelema wî pir xurt e. Gelemperî her helbestê de bikaranîna hûnerên edebî xwe dide nîşan. Huseynî, temayên curbicur bikar aniye her wiha em dibînin ku ilhamê pir ji xwezayê û ji bajarê xwe yê Amûdê standiye. Piranî her hestê ku jiyaye bi awayeke hostetî nivîsîye. Mirov dema ku helbestên wî dixwîne dibêje ka her tim dubare dike lê bi min piranî helbestên wî de heman êş dubare dikir. Huseynî, di warê pexşanê de jî kurmanciyeke sade û herikbar bikartîne. Weke ku Rilke dibêje: "Ma gelo di nav kavilên ziman de kulîlk dikarin geş bibin?"
Ehmed Huseynî bı hostetî ev daye ber çavan. Gelek tist hene ku mirov qal bike lê evqas bes e . De bi xatirê we .
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kurdino,
Kesekî bifikirin ku aşiqê gelê xwe, welat, ziman û çanda xwe ye ku hewleke giranbiha û bêhempa ji bo gelê xwe kiriye. Ekoleke mezin e di nav wêje ya kurdî de. Ev kes Celadet Alî Bedîrxan e. Lê em qedr û qîmeta pêşengên xwe nizanin. Belê belê, dema ku min ev name xwend dilê min pir êşîya, çavê min tijî bûn.Mîr Celadet ev name ji Mustafa Kemal paşa re nivîsandiye ku tenê derbarê hebûna kurdan de ye ku bi zimanê kurdî, canda kurdî hwd qanih dike ku dibêje em hebûn, em hene û em ê her hebin jî. Her neyseeee, ev name bi zimanê tirkî ye bixwînin bizanibin Celadet Alî Bedîrxan çiqas hewl daye ji bo me. Welhasil kurdino efendino asiqê celladên xwe nebin, asiqê Celadet bibin. Pêşengên kurd nas bikin xwe nas bikin dev ji ziman û çanda xwe bernedin. De bi xatirê we...
Silav hevalno,
Ev pirtûka li ber destê min weke berhevokeke berhemên folklorê ye. Textên di pirtûkê de ji aliyê Celadet Alî Bedîrxan ve bi navên curbicur di kovara Ronahî û kovara Hawarê de hatine weşandin. Bi xêra weşanxaneya Avestayê weke berhevokeke êdî li ber destê xwîneran ne.
Pirtûk ji sê beşan pêk tê: beşa ewil Gulistan, piranî metnên folklorîk in, beşa duyem Şîretbêj û ya sêyem jî Hinek jî Henek e. Her wiha hin text hene ku di pirtûkê de cih dane lê ne yê Celadet in.
Jixwe em dîsa têdigihijin ku folklora me wisa dewlemend e di her derê re çîrok çîrçîrok meselok metelok der tên, xwedê dewlemendtirîn bike :)
Her wiha gotinên mezinan û tistanokên balkêş jî cihê xwe di pirtûkê de girtine. Beşa sêyem jî ji pasajên komîk pêk tên. Nivîsên beşa sêyêm de kin û wateya wan kûr û komîk e. :).
Belê belê kurdîno, Celadet Alî Bedîrxan nas bikin, bixwînin û bidin xwendin.
bahozê wêrekKurdî
Navê romanê Bahoz e ji aliyê Eskerê Boyîk ve hatiye nivîsandin. Bi giştî ji 108 rûpelan pêk tê. Ev kurteroman di navbera salên 1999-2002an de hejmarên rojnameyaya Hevî, Roja Teze û Dema Nû de çap bûne. Piştre ji aliyê Weşana Avesta ve di sala 2011an hatiye çap kirin.
Ev roman hem ji aliyê naverokê ve hem jî ji aliyê mijarê ve dişibe destanan. Lê qasî destanan ne dirêj e. Wek kurteroman hatiye pejirandin. Ji aliyê folklorîk ve berhemekê dewlemend e.
Ev roman li ser welatê Mêrgesorê disekine. Mêrgesor welatekî ji hêla xwezayê ve bedew, xweş û dewlemend e. Lehengê sereke Bahoz, zarokekê pênc salî ye û bavê wî Şivan e. Welatê wan Mêrgesor ji aliyê Çavpanan ve hatiye dagirkirin. Zulm û zordariya çavpanan li ser gelê Mêrgesorê hukim dike. Gelê Mêrgesorê neçar û ji halê xwe bêzar e. Ji her aliyê xwe Mêrgesorê talan dikin, xira dikin aramî û xweşî nema ye, lawiran gişk qir dikin. Dema ku zarên Mêrgesorê tên pênc saliya xwe ji aliyê Çavpanan ve ji malbatên wan distînin û wan perwerde dikin bi navê Dûşmanan dormedarê xwe diherimînin, talan dikin. Şivên jî li ber vê bindestî û eziyetê serî radike naxwaze lawê xwe Bahoz bide Wehşan. Gundiyên Şivên pişt wî nasekinin. Di navbera Şivên û Qrêl de pevçûn diqewime. Pîrêka wî dimire, Şivên dikeve zindanê. Dayika Bahoz dibe Teyr û difire asîman. Her wiha Bahozê jî bi xwe re dibe ji zulmê xilas dike. Ruhê Mêrgesorê her dem ligel Bahoz tevdigere. Rêya rast û durust nîşanî wî dike. Bahoz hêj pênc saliyê xwe de di sirûştê bi tenê serê xwe dimîne. Ji aliyê ajalan ve tê xweyî kirin. Bahoz ji aliyê ajalan ve pir tê hez kirin ne ji bilî wewikan be. Dehan qezî têne serê Bahoz. Aşiqê Rojê dibe. Ji ber evînê serxweş dibe û têk diçe. Dema ku têk diçe Qrêl Bahozê digire û diavêje Zindanê. Bahoz di zindanê de rastî Bavê xwe tê lê xwe nade
Romana Fincana Ferfûrî (Gerdenzerî-2020), li ser çîroka du evîndaran disekine. Ev herdu evîndar ji kurdên kafkasê ne. Ji naverokê jî diyar dibe ku ev romaneke romantîk e. Lehengên romanê Têmûr û Meyrê ye. Têmûr, xwendekarê enstîtuya doktorê zanyariyê ye. Kesekî neteweperwer û fêhma ye. Meyrê keça Evdilê Eslanê rewşenbîr û dewlemend ê bi navûdeng e. Bi bedewiya xwe derdikeve pêşiya me. Mirazên van her du evindaran nayê cih. Roman gelemperî li ser şaşiyên kevneşopiyê kurdan û li ser nakokiyên karakteran radiweste.
Di romana Fincana Ferfûrî de îronî tune. Lê em rastî rexneyan tên. Em di romanê de qasî yek paragrafê jî rastî rexneya realîzma sosyalîst tên. Ezîzê Gerdenzerî di romana xwe de fikra xwe ya derbarê xerabbûna rejîma Stalîn de wiha aniye ziman:
“Wê çaxê, di dema têrora Stalînîzmê de, bav û kur jî radibûn li rûyê hev du, bira jî li ser bira şikiyat dikir. Her kesî ê din dijmin û xayîn didît. A niha, gunehkarî û tawanbariyên salê sîyî rû dane, tên şermezar û rezîlkirin. Desthilatdarên wê demê ên bêhiş,toxim û tovên hevdufirotinê,fesadî û xayintiyê, avêtibûn li nav xelkên xapandî…wê yekê jî ez bibêjim, ku xelkên Ermenîstanê, ew Kurd bin an Ermenî jî gelekan bi şeref û namûstir derketin, geveze û durû di nav wan de kêm bûn,zîyana têrora Stalînîzmê li vir ne pir bû… Ên şikiyat li ser wan hatibû kirin,ew a niha an li Sîbîrê ne, an jî mirî ne…” r.44.
Ji vê diyalogê eşkere ye ku Gerdenzerî rexneyê li realizma sosyalîzm tîne.
Ji vê diyalogê ya jêr jî diyar e ku li ser kurdên li Azerbaycanê dijîn ên wê serdemê tehdekariyek heye. Dema ku Meyrê û diya xwe diçin Bakûya Azerbaycanê, Kemal rastî wan tê û ev dîyalog derbas dibe:
“ -çi ye we ewqas zû zimanê zikmakî ji bîr kir? Şerm e. Kemal bersiva Meyrê da:
-Li derdorên me hemû Azerî ne.
Meyrê vê carê berê xwe
