tükenirdi monolog
KAÇARKEN içine düştüğüm kara toplum
big bang sonrası büyük yalnızlık bilinmeyeni
saçlarında titreyen iblisler karartırken Güneşi (!)
üst üste gömülürken
saydam yaşamlar
bir yankı duyulur hiç’likten
bütün yalnızlıkların İLENCİ
korusun çoğulluklarınızı(!)
cinnet koyun ERDEMin adını
maskelerinizi kuşanıp YALANlarınızı çoğaltın
hepiniz MEZARISINIZ kendiniz…
Orada dağların perdelemediği ğöğü görürdü,bu vadidin tepesine konmuş bir kapaktan ibaret değildi,o gök sonsuz mavilikteki bir kemer ,yıldızların süzüldüğü bir derinlikti…