Günseli Günseli
@Gunseli_Malina
Sabahattin Ali'nin "Üç Romantik Hikaye" Çevirisi
Puan vermedi·156 syf.··
Beğendi
·2021 26. kitabı
·30 saatte okudu
·Okunma: 04 Mayıs 2021 02:24
Sabahattin Ali çevirilerinden oluşan “Üç Hikâye” adlı eseri, kitapçıdaki çalışanın tavsiyesi ile aldım. Öyle içten tavsiye etti ki, gözlerinin içi parıldıyordu. Zaten Sabahattin Ali, çok sevdiğim bir yazardır. Aldım kitabı, iyi ki almışım.
Eser; Sabahattin Ali’nin Heinrich von Kleist’ten yaptığı “San Damingo’da Bir Nişanlanma”, Adelbert von Chamisso’dan yaptığı “Peter Schlemihl’in Acayip Sergüzeşti”ve E.T.A. Hoffman’dan yaptığı “Duka ile Karısı” adlı üç hikayenin çevirisinden oluşuyor. Ali, önsözde 18. Yüzyıl Almanya’sındaki “romantik çığır” hakkında kısa bir bilgi veriyor. Ardından her hikâyenin başında, hikâyenin yazarı ile ilgili kısa bir biyografi verip her biri egzotik bir yerde veya çok eski tarihlerde geçen olaylar hakkında bizi aydınlatıyor. Tam da bu aydınlatmalar esnasında, Sabahattin Ali’nin biyograficiliği beni gülümsetti. Mesela E.T.A. Hoffman’ı anlattığı kısımdan iki örnek:
“Anası ve babası onu ukala bir amcanın terbiyesine bırakmışlardı. Fakat daha çok kendi haline terk edilmiş gibiydi. Çocukluğunda bir harika, erkenden kendini gösteren bir deha diye pohpohlanmış, şımartılmıştı. “
“Fakat hayatı yine karışıktı, kendisi gibi serseri ruhlu şair, muharrir ve aktör arkadaşlarıyla meyhanelerde sabahlıyor, zekâsını ve kabiliyetini çürütüyordu.” gibi örnekler :) Son derece samimi, öznel, sanki yazarın bizzat yanındaymış gibi anlatılan bu kısımlar beni gülümsetti ama sevgiyle. :)
“San Domingo’da Bir Nişanlanma” şimdiki Haiti Adası’ndaki bir acayip nişanlanmayı anlatıyor ama aslında anlatılan adanın yerlileri ile ordaki Avrupalılar arasındaki mücadele. Klasik romantik bir hikâyaydi aslında. 18. Yy.da Haiti Adası’ndaki bazı tarihi meselelere de temas ettiği için ilginçti.
“Duka ve Karısı” bir sergide görülen tablonun 1200'lere dayanan Venedik’te geçen
Bugüne dek Kara Kitap hakkında pek çok şey yazılmış ve söylenmiştir. Kitabın okuyucuları ile buluşmasının üzerinden 30 yıl geçmiş. Ben de kitabın aklımda bıraktıklarından, verdiği hislerden biraz bahsetmek istiyorum.
"Kara Kitap"ın pek çok postmodernist öge ve teknik ile ustalıkla kurgulanmış olduğundan bahsetmekle ve belki de bu nedenle "dikkatli okuyucu" beklediğini söylemekle söze başlayayım. Üstkurmaca, metinlerarasılık, pastiş, parodi hatta ironi gibi birçok postmodern teknik kitapta başarıyla kullanılmış. Hatta Berna Moran, " Türk Romanına Eleştirel Bir Bakış"ın 3. cildinde
" Üstkurmaca Olarak Kara Kitap" yazısında kitabı dimağlarımızda leziz bir tat bırakacak şekilde bu yönlerden incelemiş. :) "Kara Kitap"ta Mevlâna'nın Mesnevi'si, Feridüddin Attar'ın Mantıku't-Tayr'ı, Şeyh Galip'in Hüsn ü Aşk'ı ve Dante'nin İlahi Komedya'sına açık veya örtülü şekilde sık sık değinilmiş. Orhan Pamuk'un bu eserlerle bir bağlantı ve koşutluk kurarak Kara Kitap'ı yazması gibi kitabın başkarakteri Galip de amcasının oğlu, köşe yazarı Celal Sâlik'in köşe yazılarıyla beslene beslene sonunda kendisi de yazmaya başlar.
Genel konudan bahsedecek olursam kitap bir arayış ve "yolda" oluş kitabı aslında. Evet, Galip 19 kelimelik bir mektup bırakıp aniden ortadan kaybolan karısı Rüya ve amcasının oğlu Celal Sâlik'i arar ama aynı zamanda Galip belleğini, anılarını, kendisini ve sadece kendisi olabilmeyi de arar hatta bir noktadan sonra sadece kendisini arar. Bu arayışın içinde bir yazarın yazar oluş serüveni, üslup, özgünlük gibi pek çok noktaya da değinilir. Önemli olan bulmaktan çok aramaktır. "Arayış, yolda oluş, yüzlerin esrarı" benim için kitabın esas temaları idi. Ayrıca kitabın bana bir serüven hissi verdiğini de söylemek istiyorum.
Orhan Pamuk'un diğer romanlarında olduğu
