GÜRCAN GÜRGENÇ
@Gurcan45
Şu anda okuduğu kitap
Arzulamak, yalnızca biz insanlar için değil, canlı ya da cansız bütün varlıklar için yaşama ısrarı ile aynı anlama gelir. Dolayısıyla, "yaşadıkça arzularız" ifadesi kadar, "ancak arzuladıkça yaşarız (ya da var kalırız) ifadesi de aynı derecede doğrudur.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İnsan özneler olduğu için arzulayış var değil; tam tersine, her bir şeyi bir başka şeye yönelten, onları buluşturan, birleştiren bir arzulayış olduğu için bizler varız. Hangimiz, kişisel tarihimizi, ebeveynlerimizi birbirine bağlayan arzudan geriye götürebiliyoruz? Tüm evrene sirayet etmiş bir arzulayışın çocukları değil de neyiz?
Doğa/Tanrı'dan türeyen ve onda var olup çözülen sonsuz çeşitlilik içinde hiçbir modus zorunlu karşılaşmalardan muaf değildir. Doğa/Tanrı bu zorunlu karşılaşmaların gerçekleştiği sonsuz gerçekliğin kendisidir.
Her varlık, diğer varlıklarla zorunlu karşılaşmaları sonucunda zamanla değişecek, sonunda Doğa/Tanrı'da çözülecektir. Bu çözülüş "o" varlık için bir ölüm olsa da, Doğa/Tanrı bu dönüşümden ne eksik ne de fazla çıkacak, yaratıcı eyleyişle yeni varlıklar türetmeyi sürdürecektir.
Tanrı'yı yada herhangi bir varlığı, bu dünyayı aşan, aşkın, maksatlı ve karar verip eyleyen, bizi gözetleyen, ödüllendirecek yada cezalandıracak bir güç olarak benimsememiz bizi sevince dönüşmekten alıkoyar; yaşamımıza derinden derine bir suçluluk, sinsi bir melankoli ve cezalandırılma tedirginliği yerleştirir; aşkıncılık varsayımı evrenle neşeli bir kucaklaşmanın önüne geçebilir, bizi canlı-cansız tüm varlıklarla bir ve birlikte olmaktan uzaklaştırabilir.